NIKOΣ ΠΕΡΑΚΗΣ

Γένεσης Εγκώμιον...

2011-12-22T21:24:00.001-08:00

"Natividad"- EL GRECO - 1597

Στο λίκνο σου μικρέ μου Χριστέ,
καταθέτω σεπτά
το αποταμίευμα της ψυχής μου
και δυό απ'τα δάκρυά μου που κύλησαν,
σπονδή στις καταλυτικές προδοσίες
που κάποιοι εξυφαίνουν
χιλιάδες χρόνια τώρα
για το μέλλον σου...

Για την οικονομία των λέξεων
που σεμνά δίδαξες..
Για τη γέννησή σου
που ταιριάζει στους καιρούς μας
με την απολυτήρια σταύρωση..

Γι αυτούς,
που αενάως χαράζοντας
ομόκεντρους κύκλους
απομακρύνοντας τις διδαχές σου,
πλουτίζουν επί ματαίω
τις πηγές των μεροληπτούντων...

Γι'αυτούς,
που τους μεστούς λόγους σου,
στις χρηματαγορές της αθλιότητας στοιχημάτισαν
-ανάξιοι αργυραμοιβοί-
και τα κέρδη καταγράφοντας
σε ευτελούς αξίας πλουμίδια,
κληροδοτούν στις ψυχές των αναίσχυντων αδαών,
την ακαμψία του μέλλοντος...

Συντετριμμένος μικρέ μου Χριστέ σε προσμένω...
Αφήνω πίσω μου
τους ανοιχτούς λογαριασμούς της ασάφειας,
τους μανδύες της εμπάθειας
μεθοδικά ταξινομώ σε θημωνιές,
προσεγγίζω την αλήθεια σου
και σε καλωσορίζω σεμνά,
στον κόσμο που μαζί σου ονειρεύτηκα..

Νίκος Π. © 2010

Μικρές Προθέσεις V

2011-10-06T08:06:00.000-07:00

Έσταξες πάλι νύχτα,
στου μεσημεριού την γαλήνη...
Το βλέμμα σου,
δείχνει των προθέσεων το κέλευσμα
και ο δείχτης σου,
το άπειρο.....

ΙΙ
Μέσα στο χρυσό σου κλουβί,
φύλλα δάφνης μασάς,
σπαταλάς κραυγές οδύνης
και ψεύτικη συμπόνια
φτύνεις στα πλήθη.....

ΙΙΙ
Άγγιξες με τ'ακροδάχτυλα τον κόσμο
και αυτός βυθίστηκε στο πένθος...

ΙV
Ασθμαίνοντας τρέχεις να μαζέψεις
των προθέσεών σου τ'αποτέλεσμα..
Λιώνουν στα δάχτυλά σου οι απαντοχές
και ο άνεμος σκορπά,
τ 'αποκαϊδια σου.......

V
Και τότε,
οι ποιητές που γράφαν για τον έρωτα σωπάσανε,
κεντήσαν μαύρα σύννεφα στις πένες τους
και μια βροχή αβανταδόρικη
σκέπασε όλες τις λέξεις...

VΙ

Η Βροχή καθάρισε τα πάντα...
Όλα,
Εκτός απ'τη νύχτα σου.......

Ανεπάντεχος άνεμος....

2011-09-24T22:18:00.000-07:00

Στην θλιμμένη μου ψυχή,
φύσηξε ανεπάντεχα ένας άνεμος
που αποπλάνησε τις οδύνες μου,
ξελόγιασε την προσμονή μου
και σε πείσμα των καιρών
χάραξε κόκκινες μολυβιές,
στην άδεια καρδιά μου...

Φοβόμουν,
πως σαν βρέφος αμάλαγο
την ζωή μου θα γράπωνα στις μικρές μου χούφτες,
στων στεναγμών τις γέφυρες
θα απέρριπτα τις νύχτες
κι η φωνή μου,
-όμοια μ'αγγέλου ψαλμωδία-
θα καλούσε τους χρόνους σε αρμονία...

Στ'άχραντα χείλη μου
το χαμόγελο φάνταζε ανεπανάληπτο
στα μάτια μου φεγγοβολούσε η ελπίδα
για ένα αμόλυντο αύριο
και στα μαλλιά μου ήταν πλεγμένες,
οι εαρινές αύρες μιας ανάστασης
που θα γέμιζαν τη ζωή μου μ'απαντοχή...

Ένα μικρό θρόϊσμα με ξύπνησε...
Μια τόσο δα μικρή πνοή τ'ανέμου,
γύρισε την ψυχή μου
σε κλίμακα ελάσσονα...

Δεν είμαι εγώ αυτός,
έξω απ'της αποδημίας τους καιρούς...

Δεν μοιάζω εγώ,
με τούτες τις μετέωρες έννοιες...

Ποτέ δεν ήμουν,
Το ακριβές αντίγραφό σου ζωή....

Εγώ, γεννήθηκα λαξεμένος
από ενός ανεπάντεχου άνεμου την ορμή....

Νίκος Π. © 2011

Έτσι μας έμαθαν....

2011-07-28T08:20:00.000-07:00

Έτσι μας έμαθαν..

Να συγκεντρώνουμε αθέατα είδωλα,
πεσμένα φύλλα από δέντρα ανύπαρκτα,
προθέσεις αβέβαιες
και αισθήματα που ποτέ δεν μας ανήκαν..

Ηταν σα να'τρεχε η ζωή
κι εμείς ξοπίσω της,
να προσπαθούμε να σπείρουμε
κουκούλια μεταξιού,
μήπως και αλλάξουμε την ασκήμια της...

Μας αγκύλωναν,
οι ανεκπλήρωτες λαχτάρες,
τα ευτελή χαμόγελα
και η μυρουδιά τούτων των σφαγείων,
διέφθειρε την ψυχή μας...

Μας πάγωναν,
οι ατελεύτητοι δεσμοί,
τα πισθάγκωνα δεσμωτήρια
των εικονικών υποσχέσεων
και τα χνάρια μας χάναμε,
κάτω από ένα παχύ στρώμα γύμνιας..

Μας αφαιρούσαν,
την τελευταία ανάσα,
και εμείς ασθμαίνοντας,
τρέχαμε να σκεπάσουμε την γύμνια μας
μέσα σ'ενα λευκό πέπλο απάθειας...

Μας δίδασκαν,
με των χαλκευμένων ιδεών τις περιλήψεις,
των αβίαστων παραδοχών τις αυταπάτες
και εμείς γυρεύοντας τα στενά μας όρια,
αλλάζαμε το μέλλον μας,
μ'ενα ανεκπλήρωτο παρόν...

Μας πότιζαν,
με του άχρονου χρόνου την αδράνεια,
των εγγυήσεων τα πλαστά ρήματα,
-στα άλλοθί μας σκοινοβάτες-
και οι τυμβωρύχοι σκάλιζαν,
τα σαρκία των νεκρών ιδεών μας..

Έτσι μας έμαθαν..
Να σκεπάζουμε τις πληγές μας,
πάντα με μια νέα πληγή...

Νίκος Π. © 2011

Καρτερώντας το Μήνυμα...

2011-04-22T22:45:00.000-07:00

P.Rubens - The Resurrection - 1611

Χριστός Ανέστη,
μα όχι εκεί...

Στα σκοτεινά κι ανήλιαγα υπόγεια,
στα μέρη που κρυφτό ο ήλιος παίζει,
σε ατραπούς και σε σοκάκια όλο αιθάλη
και σε πλαγιές σπαρμένες από θάνατο...

Σε τόπους σιδεροπλεγμένους
με φράχτες από μίσος και οδύνη,
στάχυα κορμιά σπαρμένα,
κοράκια που ολημερίς τρυγάνε...

Εκεί που η άνοιξη σκλαβώνεται..
που το τραγούδι γίνεται λυγμός
κι οι προμάχοι ξεψυχούν
στα μελιχρά απομεσήμερα..

Εκεί...
που οι καινούργιες φορεσιές
άφεγγα πέπλα μοιάζουν,
κι οι λέξεις, τα τραγούδια μας,
του μπάτη οι μικρές πνοές,
αντίλαλοι καημών μεστώνουν...

Εκεί που οι μέλλουσες μέρες
ίδιες με τις παρελθούσες είναι..

Αληθώς Ανέστη,
μα ούτε εδώ....

Σε μέρη που οι ψυχές μαυρίζουν,
εκεί που γύρω μας μυρίζουν
καμένες σάρκες,
σβησμένα βλέμματα,
χαμένες ευκαιρίες...

Στις ώρες της ανύπαρκτης χαράς,
στης πίκρας τις ικεσίες,
στων διχασμών τις μετοχές,
στου πόνου τις θλιμμένες παρενθέσεις...

Εκεί που οι πόλεμοι επιμένουν
δάκρυα κι ερημιά σκορπίζοντας..
Που πόνος και οδύνη αναδύονται,
τις ρωγμές των ψυχών διευρύνουν,
ξεγελώντας τις πληγές με αργύρια...

Εκεί που κάποιοι δόλιοι,
τις ανάσες μας κλέβουν
και μετρώντας τα κέρδη τους
σε κύκλους ημιτελείς,
τα βαπτίζουν δικαιοσύνη ...

Καρτερώ το μήνυμα
της Ανάστασής σου Κύριε...
Της γλυκιάς θωριάς σου
αδημονώ την ανάταση..
Και ο λόγος σου,
πύρινη ρομφαία
στις κεφαλές των ανάξιων!!

Νίκος Π. © 2011
Rewrite

Για σένα Γυναίκα....

2011-03-07T11:27:00.000-08:00

Dante Gabriel Rossetti "Lady Lilith" 1868 (Oil in canvas)

Για σένα,
που ταξιδεύεις τις σκέψεις μου,
που απαλύνεις τους πόνους μου,
που ομορφαίνεις τις μέρες μου,
που εξασθενίζεις τις αντιστάσεις μου,
που αμβλύνεις τις λύπες μου,
που ευθυγραμίζεις τις πορείες μου
και εξισώνεις τους οργασμούς της ψυχής μου..

Για σένα,
Που επιβλέπεις τα θέλω μου,
που επισκιάζεις τις θλίψεις μου,
που διορθώνεις τις πορείες μου,
που τις χαραγές μου επουλώνεις,
που η αγάπη σου μοιάζει με πανσέληνο,
κι ο απέραντος έρωτάς σου
με τη δροσάδα της πρώτης βροχής ...

Για σένα,
που την συμπόνια κάνεις τραγούδι,
τις λέξεις ατίμητο φυλαχτό
και της ευλογημένης σου μήτρας το γέννημα
ανοίγει διάπλατα το μέλλον
και γεμίζει την πλάση με ζωή..

Για σένα Γυναίκα,
Που'σαι φιλί κι αγέρας,
διάπλατο χαμόγελο και ήλιος,
αιώνια ροδαυγή κι ονείρεμα,
γέλιο βελούδινο φεγγάρι,
δάκρυ αγάπης βάλσαμο ...

Για σένα Γυναίκα,
που τ'αρωμά σου θα συνεχίσω ν'ανασαίνω,
και στης καρδιάς σου την πύλη
θ' απιθώνω τους καϋμούς μου,
ολόκαρδα σου εύχομαι,
τα χρόνια σου να'ναι πολλά,
μαγευτικά κι ασύλληπτα..

Για σένα Γυναίκα...

Νίκος Π.© 2011
(rewritten)

Απλά προσπέρασα.....

2011-02-12T08:52:00.000-08:00

Περνώντας αθόρυβα,
δίπλα από ενα παλιό μου λάθος,
της περπατησιάς μου τα γκέμια τράβηξα
μήπως και οι μνήμες ξυπνήσουν
και την ψυχή μου κεντρίσουν πάλι
με το πικρό ροσόλι της θύμησης....

Ακροπατώντας,
έσυρα αργά το βλέμμα μου πάνω του
κρατώντας την ανάσα μου,
μη τυχόν κι οι ματιές μας ανταμώσουν
στο πρώϊμο του ήλιου φώς ,
μα δεν το αναγνώρισα....

Είχε ντυθεί,
με της λήθης τον αστραφτερό μανδύα
και σε ανέγγιχτη ψυχή
είχε απλωμένο το χέρι του,
προκαλώντας καινούργιους,
επιούσιους πόνους...

Το πρόσωπό του,
είχε τη χλωμάδα του φθινοπώρου
και στη φορεσιά του,
ήταν χρυσοκεντημένοι σε μήτρες,
όλοι οι πρότεροι αυθέντες του...

Και εγώ...
Και εσύ...
Και αυτοί.....

Ο φθαρμένος του μύθος,
έμοιαζε με ξεπεσμένου ευπατρίδη την δόξα
και η φωνή του,
-που με κρώξιμο γλάρου στο πέλαγος αναλογούσε-
καλούσε δόλια,
καινούργιους κομιστές...

Το κοίταξα λυπημένα,
στάθηκα ορθός,
χαμογέλασα πικρά,
κύλησα έξω από τις προγενέστερες παρενθέσεις μου
και απλά προσπέρασα...

Νίκος Π.© 2011

Επί Πιστώσει......

2011-02-10T11:15:00.000-08:00

Francois Boucher - Hercules and Omphale - 1735

Στον άλκιμο φαλλό σου,
εκρυψες τις μυστικές λέξεις
και διάτορος ξεχείλισες,
γεμάτος από σταγόνες ηδονής
που ένα βράδυ γεύτηκες
απ'των συλφίδων τα υπογάστρια...

Ύστερα ταξίδεψες στον έρωτα,
περνώντας από πρησμένα στήθη
- βίαιος περαματάρης -
και στάθηκες να ξαποστάσεις
στην σκιερή πλαγιά
μιας εύκαρπης μήτρας..

Οι λέξεις σου,
κυλούσαν έξω απ'την ορφάνια τους
και απ'του φτωχού σοδιάσματος
-π'ασθενούσε τα φύλλα απ'τα αγριοστάχυα-
λεηλάτησες τους έσχατους καρπούς
επί πιστώσει..

Χίλιοι κόμποι ο ίδρως σου
και στο ψεύτικο χαμόγελο της
απαντούσες με τα δικά σου
προσποιητά χαριεντίσματα
και με δανεικές λέξεις απόγνωσης..

Δίστασες να δαμάσεις την ψυχή σου,
που βιάστηκε το Σ'αγαπώ να πει,
γλυστρώντας ανάμεσα από ένα κατακκόκινο κραγιόν
κι ένα φτηνό άρωμα που μύριζε μόνο νύχτα...

Την ώρα της κορύφωσης,
όταν ο οργασμός σου
συνταίριαξε με τ'αστραπόβροντα,
όταν τα φώτα γίνανε βροχή
κι ο πυκνός ορυζώνας,
βάλτος αμαρτημάτων
τότε,τράβηξες τα σκεπάσματα
έκανες τις κραυγές σου ανασφάλειες
και βυθίστηκες αύτανδρος
στην ασάφεια...

Νίκος Π.© 2011

Ερωτικό Χ (Έρωτας Θάνατος)

2010-12-13T10:36:00.000-08:00

Τις μέρες που σε σκέφτομαι,
βουλιάζω ηδονικά σε μια οπτασία..
Μα σαν έρχεται γοργά η νύχτα,
πάντα ένα παράξενο όνειρο με συγκλονίζει..

Είναι λέει ένα ψηλό κάστρο
που 'χει για τείχη λέξεις,
για πολεμίστρες ποιήματα
και γι 'αυλικούς,
μικρά ανέμελα κορίτσια..

Πίσω από κάθε ποίημα,
κρυβόταν ένα φθινόπωρο
και πίσω από κάθε φθινόπωρο
μια ατελέσφορη αγάπη..

Φλόγες ξεπηδούσαν
πίσω από σφαλιστά παράθυρα
κι οι στάχτες,
απ 'τα ποιήματα που γράφτηκαν για έρωτα,
κρατούσαν ίσες τις αποστάσεις από την λύπη..

Δοξάζω με κόκκινο κρασί τον έρωτα
και πίνοντας γουλιά-γουλιά,
τις αναίμακτες ανάσες σου
απ 'το ποτήρι μιας καρδιάς που ψυχορραγεί,
σμίγω τις λέξεις με οπτασίες
για να ξεθυμάνουν οι ψευδαισθήσεις..

Κάμπτοντας την επιφάνεια,
μιας απατηλής στιγμής ευτυχίας,
διαπερνώ τα στενά όρια της μνήμης μου
ξυπνώντας από ένα βαθύ λήθαργο
που μοιάζει με πολλαπλό οργασμό..

Μνήμες φορτωμένες μ 'άγονους έρωτες,
που παίζοντας κυνηγητό
ανάμεσα σε δυο ώριμα στήθια
και μια ήβη που μυρίζει αθωότητα,
πάντα μοιάζουν με μικρό θάνατο...

Γκρίζο Τοπίο..

2010-11-28T07:13:00.000-08:00

Τρομαγμένα απ'την αδιαλλαξία
τα όνειρα πλαγιάσανε,
και κρύφτηκαν στις
στις κρυφές πτυχές της ψυχής σου..

Τα χρυσάνθεμα στο βάζο πάγωσαν,
ο ήλιος σταμάτησε να μοιράζει χαμόγελα
κι οι ανοιχτές πόρτες σφαλίστηκαν...

Τα χαμόγελα πάγωσαν,
και κουρνιαχτός έπεσε στη πόλη....

Τότε οι Κυριακές αλλάξαν χρώμα
και οι κήποι γεμίσανε αγριάδα.....

Τα όνειρα,
Οι ανάσες,
Οι Φίλοι,
Οι Λέξεις,
Οι στιγμές,
λιώνουν αργά.....

Εκείνο το ψεύτικο χαμόγελο,
που στα χείλη -αίμα κόκκινο- μοιάζει,
δεν είναι το χαμόγελό σου...

Είναι η κραυγή μιας στιγμής που σου'μεινε....
Ένα Γκρίζο τοπίο,
γεμάτο στάχτη, κουρνιαχτό και χαμένες ευκαιρίες...

Γκρίζο τοπίο
και ξεριζωμένες αναμνήσεις...

Nίκος Π. © 2010

Μικρές Προθέσεις V

2010-09-03T07:29:00.000-07:00

Ι
Έγειρε ξάφνου το φεγγάρι
και στο ξύπνημα της άμπωτης
πότισε τις αγλύκαντες καρδιές
με τ'αψέντι της λησμονιάς..

ΙΙ
Μια μικρή περιπλανώμενη χαρά,
έκλεισε σθεναρά τα μάτια της
και δίπλα στην ακινησία της φθοράς
ταίριαξε την λύπη με το θάνατο...

ΙΙΙ
Στα κρεμεζί της χείλη,
φόρεσε το χρώμα του καϋμού
και στα μάτια της λαμπύρισαν
δυό διαμαντένια δάκρυα οδύνης..

IV
Γογγύζοντας η νύχτα,
στ'αστέρια μοίρασε ευχές
και κρατώντας νωχελικά στα χέρια της
τις μοιραίες συμπτώσεις των συμβάντων
παραιτήθηκε από τις αξιώσεις του μέλλοντος..

V

Σ' ένα ποτήρι λύπη
βούλιαξαν οι προθέσεις του
κι ύστερα οι σιωπές,
κάλυψαν τα χαλαρά πέπλα της χαραυγής..

VI
Ο Ύπνος του γέμισε
από προγενέστερα όνειρα
και τ'απείθαρχα συναισθήματα
ταξίδεψαν σε παλιές δοσοληψίες....

Νίκος Π. © 2010

Να'ρθει γοργά ή Άνοιξη...

2010-06-26T05:38:00.000-07:00

"Nest for Love" Oil Painting on Canvas by Boris Zuev

Σωπαίνουν γύρω μου οι καιροί,
βάφουν τα κυκλάμινα στους κήπους,
και της καρδιάς μου τους κάλυκες
κατακόκκινους...

Αρώματα μυστικά,
και παλιές μελωδίες εκτροχιάζουν την σκέψη μου....
κι όταν η νύχτα αστράφτει ριγώ,
όπως στα βράχια αναρριγούν τα θαλασσοπούλια...

Πως θα'θελα να'μουν ένα δάκρυ σου
γιορντάνι φορεμένο στο λαιμό σου..
Της καρδιάς σου τους χτύπους ν'ακούω
και μεθυσμένος απ΄το άρωμα σου
να ταξιδεύω στα πέλαγα της σκέψης σου...

Πως θα'θελα να'μουν ένα χαμόγελό σου..
να μαγεύομαι απ'τη δροσιά της ανάσας σου
και στις δύσκολές σου ώρες,
χαμόγελα να σπέρνω τη φωνή σου...

Πως θα'θελα να γίνω μια σταγόνα σου,
-μικρούλα χάντρα στα μαλλιά σου-
τους ανέμους να διώχνω απ'τις μέρες σου,
να κυλώ -αίμα κατακόκκινο- μέσα σου,
και τις λύπες σου αστέρια να κάνω...

Τον έρωτα φόρεσα μανδύα
και του εκστατικού σου χρόνου
έκλεψα ένα τεταρτημόριο...

Κρατούσα τους καιρούς
μέσα στις τραυματισμένες μου παλάμες,
και με μια σταλιά αγωνίας,
τους φόβους μου ταξίδεψα...

Τα στήθια μου με φρέσκο δάκρυ γέμισα,
και τότε φώναξα...
να'ρθει γοργά η Άνοιξη..

Νίκος Π. © Ιούνης 2010

Στις Παραλλαγές ενός Ονείρου...

2010-05-27T09:26:00.000-07:00

Έτσι έγινε..

Έκανα δισάκι τη ψυχή μου,

για να κουβαλώ ξένα κρίματα..

Γέμισα τα χείλη μου,

μ'άγνωστες λέξεις που δεν μ'ανήκαν,

κι αλλότριες θλίψεις...

Στην καρδιά μου βύθισα

την αλυσίδα της απόγνωσης

για να μπορούν να ταξιδεύουν ακύμαντα

οι περιπλανώμενοι θεατρίνοι...

Πέρναγα τις στιγμές μου από κρεματόρια,

πότε ξοδεύοντας δανεικά χαμόγελα,

πότε ακούγοντας ξένους παλμούς,

συχνά μελωδώντας ανάποδους στίχους

και αγοράζοντας λήθη απ'τα παζάρια του κόσμου..

Ξέχασα να περιμένω καρτερικά

το γλυκό ξημέρωμα,

σαν κάποιος να εκποιούσε δικούς μου χρόνους

και τραβώντας τους καιρούς απ'τις αιχμές του

ξόρκιζα ότι ποτέ δεν μου ανήκε...

Κι ύστερα,

τραγουδώντας στις σιωπές του γλαυκού πρωινού

ξέχναγα τις παιδικές μου μνήμες,

μεγάλωνα ακατάληκτα

και ο γενέθλιος ύμνος μου,

μετέπιπτε σε εμβατήριο θανάτου,

ταιριάζοντας το μαύρο της καρδιάς,

με το γκρί ενός ατέλειωτου οργασμού...

Έτσι Θα γίνει...

Έπαψα να Φυλάκιζω την θέλησή μου,

στις παραλλαγές ενός τέτοιου ονείρου,

τα πρώτα αστέρια τ'ουρανού θα'ναι τα μάτια σου

και τα αιώνια δειλινά,

δεν θα μοιάζουν πια με άφωνη διαμαρτυρία..

Και τότε,

τα γυμνά φύλλα των δένδρων

θα συνεχίσουν να κουβαλούν τις πρωινές δροσοσταλιές

και τα πουλιά στους κλώνους

που θα ραμφίζουν αιώνια τον ήλιο,

θα ξεχωρίζουν το δάκρυ σου

απ'την πρώτη φθινοπωρινή βροχή....

Νίκος Π. © 26-5-2010

Χαϊκου LXVIIΙ ( Ανένταχτα...)

2010-05-15T22:52:00.000-07:00

Αφουγκράζομαι..

Στις πλαγιές των ονείρων

ανηφορίζω...

Σαν μυλόπετρες,

με ακινητοποιούν

πάντα οι νύχτες ..

Το ξημέρωμα,

συντρίβεις τα ίχνη μου

στον καθρέφτη σου..

Οι αναμνήσεις,

τριγυρνούν εντός μου

σαν φαντάσματα..

Ξεγυμνώθηκα...

Έμεινε ανένταχτο

το συναισθήματα..

Νίκος Π.© 16-5-10

Χαϊκου LXVII ( Ανεπάντεχα...)

2010-05-03T22:39:00.000-07:00

Με κάθε στίχο,

δυό γραμμές απόσταση,

απ' τον θάνατο..

Θαμπό το μέλλον..

Ανέκαμψαν όρνια

ανεπάντεχα...

Στυγνές εικόνες

μαγνητίζουν το μέλλον,

χωρίς το παρόν...

Πάλι η βροχή

με αποχρωμάτισε

Ξεθωριασμένος...

Συντετριμμένος

ο ήρωας μέσα μου,

απεβίωσε..

Στο δισάκι μου,

θα κουβαλάω πάντα

τις ανατροπές..

Νίκος Π. © 3-5-2010

Στιγμές Ι

2010-04-12T03:31:00.000-07:00

Μέσα στην απέραντη νύχτα,

δίπλα στους ήχους των καιρών,

και στων φτωχών μου συνειρμών

την βασανιστική αναμονή..

ένοιωσα τη θλίψη στα μάτια σου,

στα χείλη σου, πικρό το δάκρυ να κυλά

και στην ψυχή σου τον ηλιάτορα να δύει....

Νύχτα βαθειά,

σαν Φλεβάρης κύλησε

και στων κυμάτων σου τ'ακροδάχτυλα

ακούμπησα ένα γλαροπούλι...

Πάλεψα να σου μιλήσω για την άνοιξη,

για τον ερχομό της χαλιδόνας,

της πασχαλιάς την μοσχοβολιά,

του υπέρλαμπρου πρωινού την αναπόληση

και μέσα από μια άνυδρη στιγμή,

να ποτίσω την πέτρα που φύτρωσε στη καρδιά σου..

Κρατώ την λαχτάρα σου στα χέρια μου

και την μικρή μου συγχώρεση

ακουμπώ στο σκαλί της μοίρας σου..

Με τα μάτια ορθάνοιχτα

κοιτώ τη ζωή να μου χαμογελά,

τις μυρωδιές της ευτυχίας

-ανώδυνες κι ανεπαίσχυντες-

να συγκλονίζουν την ψυχή μου

και η καρδιά μου κυλά

μεθυσμένη στο σύμπαν σου...

Δεν είμαι το μέλλον σου,

μα είσαι το παρόν μου Αγάπη..

Νίκος Π.© 12-4-2010

Χίλια Κομμάτια στους Ανέμους....

2010-03-31T12:55:00.000-07:00

Πέρασα τους χρόνους μου

σκορπίζοντας χαμόγελα,

κρατώντας αμάραντες ελπίδες,

μοιράζοντας άηχες κραυγές,

ρίχνοντας μετέωρα βλέμματα

στις απέραντες στέπες της ψυχής μου...

Ταξίδευα σε ετοιμόρροπα σκαριά,

υφαίνοντας ιστούς μεγαλοπρεπείς..

και χαράζοντας αρχικά στα δένδρα,

εξηγούσα ξεθωριασμένα όνειρα,

πίνοντας ξεχασμένα δάκρυα...

Ξάφνου,

ακούμπησα στις παρυφές τ'ονείρου σου

και ταξιδέυοντας τις ματωμένες σου λέξεις

τράβηξα βίαια πάνω μου τους χρόνους

προσμένοντας τους αγέννητους έρωτες..

Κράτησα λυτές τις ελπίδες μου

στα όρια της δικής σου λύτρωσης..

φόρεσα τις γιορτινες μου λαχτάρες

και τις μοναχικές στιγμές του δειλινού

τις άκαρπες εικόνες του ειδώλου σου γευόμουνα..

Μια λάμψη των ματιών σου έφτανε,

τα νεκρά κύτταρα ν'αναστηθούν

οι ανεμοστρόβιλοι να κοπάσουν,

οι θάλασσες να πάψουν τούς αγέρηδες,

και η ψυχή μου,

να στροβιλίζεται στιλπνά στα πέλαγα..

Κάθε φορά που θα μεθώ, θε να χορεύω..

Mατωμένος, με τα χείλη ολάνθιστα

και την καρδιά μου ανέμελη..

χίλια κομμάτια στους ανέμους..

Νίκος Π.© 31-3-2010

Ο έρωτας του κόσμου Πανωφόρι..

2010-02-06T07:35:00.000-08:00

Τις ώρες των κρυφών απαντημών,

όταν οι φλέβες άταχτα χτυπούν

κυλώντας το καυτό τους αίμα

πάλλοντας ψυχές κι υγραίνοντας τις νύχτες

τότε οι καρδιές ξεγελούν τη λήθη του χρόνου,

τα κορμιά αναδύονται

και οι στίχοι εκπορθούν τις αποστάσεις..

Και όλα συμβαίνουν ξαφνικά ..

Όπως η μέλισσα βυζαίνει τους ανθούς,

όπως οι ήχοι σου κεντάνε μονοπάτια,

και μοιάζουν με μικρές δορκάδες

όταν στου έρωτα το κάλεσμα αναριγούν ...

Είναι όλα τούτα,

που οι στιγμές μας γενούν

και μοιάζουν με μικρού παιδιού χαμόγελο

σαν θα γυρνούν την πλάτη στις ευτελείς προθέσεις

και θ' ακονίζουνε με πάθος

της ψυχής τα στημόνια...

Και θα πάψουμε να εκλιπαρούμε τις νύχτες

να αποσιωπούν τους έρωτες

σε σκοτεινά κι ανήλιαγα σοκάκια

και στων φτηνών ξενοδοχείων τα σκεπάσματα,

δεν θ 'ακούγονται πια γυμνές λέξεις

αλλά στίχοι που ο έρωτας θα πλάθει..

Γιατί ο έρωτας,

δεν είναι της μιας δραχμής διαίσθηση,

δεν ταξιδεύει πρώτη θέση,

δεν κλείνει αγκύλες γύρω στη ψυχή

ούτε πουλά τις λέξεις του στα μικρά παζάρια...

Ο έρωτας φορά τον κόσμο πανωφόρι,

στις χαρμονές του δάκρυα γεννά,

στις λύπες του θεριεύει τις αισθήσεις

κρατά τον χρόνο απ' τις αιχμές του

και ταξιδεύει τα όνειρά μου

στα πιο απάτητα το νου σου μονοπάτια..

Νίκος Π. © 5-2-2010

Λευκές νύχτες...

2009-12-14T20:08:00.000-08:00

Κρατώντας ένα σβυσμένο όνειρο
σφιχτά μέσα στην χούφτα μου,
για χρόνια ονειροπολούσα,
στις λευκές νύχτες της απόγνωσης..

Στα μάτια μου,
δυό δάκρυα έπαιζαν ξυλίκι..
Και στην στιλπνότητα του καθρέφτη μου,
γλυστρούσαν ολομόναχες
οι επιθυμίες μου...

Δυό διχασμένες ελπίδες
στο περιθώριο μιας αδιόρατης θλίψης,
-ανάμεσα στο προσιτό και τ'ανέφικτο-
συμπιέζονταν άλλοτε από μύθους
και άλλοτε από φτηνές τραγωδίες..

Και οι λευκές νύχτες ξυπνούσαν
και ουρλιάζοντας σαν φτωχές πόρνες
μετρούσαν τα κέρδη της βραδυάς
σκίζοντας τον φτηνό τους στηθόδεσμο...

Κι ύστερα άνοιγα τα χέρια μου
τα όνειρα ν'αλλάξω με ευχές,
και τότε πάλι τα'χανα όλα..

Τα όνειρα πετούσαν κουρνιαχτός
κι οι ευχές στεγνώνανε..
Ανίσχυρες ζωές στη σκόνη
και στις ευτελείς εμπνεύσεις
μιας εποχής που με ξερνά αδιάκοπα...

Νίκος Π. © 2009

Tης Νύχτας..

2009-10-26T23:45:00.000-07:00

Δρόμοι ρεκλάμα,
φωνές και κλάμα.
Κορμιά κοράλλια
καρδιές σμπαράλια..

Πόρτες κλεισμένες
ματιές σβησμένες
Μάτια θλιμμένα,
χείλη βαμμένα..

Χλωμά φτιασίδια,
Φώτα, στολίδια!
Πέρλες, διαμάντια,
Ψυχές στη μπάντα..

Κυλούν οι ώρες,
ηχούν σαν μπόρες,
γεμάτα βράδυα,
φιλιά και χάδια..

Φωνές και γέλια,
γλυστρούν σαν χέλια.
μα σαν χαράζει
σιωπή, μαράζι..

Σπίτια και δρόμοι,
άνθρωποι μόνοι.
Πληγές κομμένες,
Ζωές χαμένες..

Στενά σοκάκια,
κρυφά μεράκια
Μεγάλη πόλη,
κρυμμένοι όλοι..

Νίκος Π.

Τρικυμία εν κρανίω......

2009-10-22T05:18:00.000-07:00

Φεύγουν γοργά οι νύχτες,
άσκοπα χαράζουν σημάδια στο χώμα
όπως χαράζει η λεπίδα το κορμί..

Κόκκινα τα σύμβολα
της προηγηθείσης νύχτας,
και στο ξημέρωμα,
τ' αποκαϊδια δωροδοκούν το γαλάζιο..
H μέρα ορφάνεψε από ανάσες
και οι χρόνος σταματημένος στο τίποτα...

Όλα βουβά και απόμακρα
με την ανεπανάληπτη σιωπή τους,
θα κλείνουν τις μέρες μας σε ξύλινα κουτιά,
τις ψυχές θα βουλιάζουν πρόστυχα
στα λαγούμια της ευτέλειας
και οι καμπάνες της καθαίρεσης
θα χτυπούν και πάλι μεσάνυχτα..

Οι μέρες έρχονται πια χωρίς σκοπό
και οι χιλιάδες θάνατοι των ψυχών,
θα γεμίζουν τα κρεματόρια,
στου μόνιμου χειμώνα την αβεβαιότητα..
Κι ο ερχομός της χελιδόνας
θα γιορτάζεται με φονικά εμβατήρια..

Οι έρωτες δεν θα μιλούν
με τα σημάδια στα δένδρα
και τα μικρά παιδιά
θα μιλούν για το τσιμέντο
όπως εμείς διαβάζαμε,
Λόλα - να - ένα - τόπι....

Ο αέρας μου, μυρωδιά φορμόλης
και το νερό μου θάνατος..

Αγκάλιασέ με ζωή,
δώσε μου τις ανάσες που θα σου χρωστώ
κι εγώ μια γουλιά θα σε πιω..

Έξω φυσούσε ένας ανεπανάληπτος μπάτης,
μα εντός μου, τρικυμία εν κρανίω...

Νίκος Π. © 2009

Χθες το Βράδυ....

2009-10-13T23:52:00.000-07:00

Χθες το βράδυ ήμουν κι εγώ εκεί..

Ήμουν εκεί..
Που οι γεμάτες λέξεις,
σαν ώριμα σταφύλια κρέμονταν,
που τα νοήματα εκτοπίζονταν
έξω από τα όρια των φαινομένων,
που τα χαμόγελα ταξίδευαν αδιατάραχτα,
απ'τις απαλές επιφάσεις των χειλιών σου,
μέχρι τους ανοιχτούς φεγγίτες της ψυχής σου..

Ήμουν εκεί..
Που ο λευκός καβαλάρης ταξίδευε αγέρωχος
έξω από τα λευκά περιθώρια των απλών λέξεων,
κρατώντας σφιχτά το αμετάβλητο παρόν
κατακλύζοντας τα άγραφα κενά
ενός στίχου μου μιλούσε για την αγάπη...

Ήμουν εκεί..
Που οι σύντροφοι έστησαν χορό
και οι μορφές γλυκά ταξίδευαν,
ρουφώντας γλυκά το φθινόπωρο..
Οι στίχοι στροβιλίζονταν τρυφερά
από χαμόγελο σε χαμόγελο,
μέσα στις φωτεινές αντανακλάσεις
μια σύναξης που έμοιαζε μαγική...

Λέξεις καλοκαίρια συνόδεψαν τις ευχές μας,
έσβυσαν τα ίχνη του διαταγμού
και αρμένισαν το όνειρο
στο απέραντο γαλάζιο της τρυφερότητας...

Και σταμάτησε να φυλλοροεί η καρδιά..
Οι αγκύλες της ψυχής σου ακυρώθηκαν
και το δρομολόγιο Θλίψη-πόνος,
έπαψε να χτυπά πρωινή κάρτα...

Χιλιάδες αστέρια χόρεψαν μαζί σας
και ο σπόρος βλάστησε
σε γόνιμο χώμα...

Χθες το βράδυ,
είμαστε όλοι εκεί...

Νίκος Π.© 14-10-09

Χριστίνα - Αντώνη, να ζήσετε Ευτυχισμένοι!!!

Μικροί Επαναστάτες..

2009-10-09T22:20:00.000-07:00

Πίσω από ψεύτικα χαμόγελα και λέξεις,
ξέχασες πια τι πρέπει να διαλέξεις.
Ψυχής γεμίσματα με όμορφες εικόνες,
ή λάθρα όνειρα και παγερούς χειμώνες;

Σκαλίζοντας ενθύμια, στον τελειωμό της μέρας
μια σελίδα ξέφυγε, την πήρε ο αγέρας,
θολά τα πρώτα γράμματα, σβησμένα απο τον χρόνο,
καρδιάς γλυκά σκιρτίματα, τα κοίταξα με τρόμο.

Βρήκα ψυχές βαριόπληγες, κατάρτια τσακισμένα,
χείλη μ'αιμάτινες πληγές, και μάτια δακρυσμένα.
Λέξεις που ρίχτηκαν φτηνά, στου έρωτα τη χάρη,
που μες' στο μισοσκόταδο δάκρυζαν το φεγγάρι..

Βαρύς στο χώμα έκατσα, ψάχνοντας τη καρδιά μου
να βρώ ξανά όσα άφησα να φύγουν μακρυά μου.
Mα βρήκα σύννεφα, καπνούς, πληγές και γκρίζες στάχτες
και δυό στίχους μου παλιούς, μικρούς επαναστάτες.

Ανέβηκα στο όνειρο, να φτάσω σ'ένα αστέρι,
να δώ την μοίρα μου ξανά, ν'αγγίξω το μαχαίρι,
χαράζοντας τον ουρανό με κοφτερή λεπίδα,
ταξίδεψα στο άπειρο και τη στερνή μου ελπίδα.

Νίκος Π.© 2009

H Τελευταία Πανσέληνος...

2009-07-28T00:23:00.000-07:00

Έφτασε μεσάνυχτα και κάτι..
Όλος ο χρόνος συμπυκνώθηκε

κι έγινε τόσες δα μικρές δροσοσταλιές...

Ανασαίνοντας ανάμεσα σε δύο όνειρα,
το ξημέρωμα με βρήκε να διαβάζω Ελύτη..

"..και να παίζει με το άσπρο και το κυανό η ψυχή μου.."

Τα ανεπιφύλαχτα αισθήματα
ξεφτίζουν ανυπόμονα τις φλέβες μου
και οι μικρές αιφνίδιες χαρμονές
βουλιάζουνε στιλπνά στο πέλαγος...

"..Μές από φεγγαρά περάσματα καί κρυφές τής θάλασσας στοές.."

Οι πρώιμες χαραυγές
-μεσα στων ρεμβασμών την χαρμονή-
που σαν μικρά ψιμύθια φεγγοβολούσαν,
πήραν το χρώμα του καημού
και την ανάσα του βοριά το καταχείμωνο..

"..Τά πικρά μου βότσαλα μετρώ, μ'ακούς;.."

Η τελευταία πανσέληνος χαλάστηκε
και η μέρα που με τραγούδια άρχιζε
τελειώνει μ'ενα βουβό της ψυχής κλάμα..
Το σήμερα με πονά τόσο,
που δίχως δάκρυ, δίχως στεναγμό
αφήνομαι στ'ανταριασμένα νερά σου θάλασσα...

"..Μιλημένα τά σώματα καί οί βάρκες πού έκρουζαν γλυκά.."

Αύριο ίσως ν'ανταμώσουμε,
στην προκυμαία του ιδεατού μας λιμανιού..
Ίσως να ταξιδέψουμε και πάλι,
ανάμεσα χαμόγελο - θλίψη
κι ο καπετάνιος να βαστά την πλώρη στο νοτιά σου...

"..Πάντα εσύ τ'αστεράκι καί πάντα εγώ τό σκοτεινό πλεούμενο.."

Ξημέρωσε για τα καλά..
μαζεύω τις λέξεις μου,
διορθώνω τα σκεπάσματα της ψυχής μου
και τραβώ για τα επόμενα ανεπούλωτα τραύματά μου..

"..Έχω ρίξει μές στ'άπατα μιάν ηχώ
Νά κοιτάζομαι κάθε πρωί που ξυπνώ.."

Νίκος Π. 28-7-09
(Τα Αποσπάσματα είναι από το "Μονόγραμμα" του Ο. Ελύτη)

Σ 'ένα διάφανο κουτί....

2009-06-02T23:10:00.000-07:00

Σ'ενα διάφανο κουτί
θα κλείσουμε πάλι τα όνειρά μας...

Θα μετράμε πάλι τις αποστάσεις
από λέξη σε λέξη..
θα τραυματίζουμε τις ψυχές μας
με ανεκπλήρωτα όνειρα..
θα ταξιδεύουμε και πάλι
στις παρυφές των ανέφικτων υποσχέσεων..
θα εισπράτουμε λαμπερά χαμόγελα
πίσω από δόλιες μάσκες..
Θ'ακουμπάμε τις ελπίδες μας
πάνω σ'ανόητες υποσχέσεις,
στ'όνομα της αφέλειας..

Σ'ενα διάφανο κουτί
θα κλείσουμε πάλι τις ελπίδες μας...
Τότε,
που πλάνα χέρια θα μας αγκαλιάσουν,
όχι για να μας προστατέψουν,
μα για να παραπλανήσουν τους δισταγμούς μας..

Την σκέψη μας να κλείσουν,
σ'αγκαθωτούς στρατώνες
και τις επιθυμίες μας να μετατρέψουν
σε ακραιφνή κάλπικα δεδομένα...

Σ'ενα διάφανο κουτί
θα κλείσουμε πάλι την ζωή μας....

Άρτιοι αριθμοί..

Νίκος Π. © 2007

Eρωτικό VII

2009-05-14T00:03:00.000-07:00

Σαν δελφινάγγελος ξεπρόβαλες,
απ'του φωτοδότη σου,την ιερή μήτρα..

Λουσμένη απ'το φεγγαρόφωτο,
που τις παρειές σου γλυκά χάιδευε
όταν γύρω απλώνονταν οι σιωπές,
Και από της θάλασσας την αρμύρα,
που 'παίζε ντόμινο,
με τις πτυχές του κορμιού σου..

Στα μαλλιά σου,
τα πλεγμένα κοράλλια
μοιάζαν με γη της επαγγελίας..
Στη φωτεινή σου ματιά,
είχες φορεμένη την ελπίδα
και στα χέρια σου,
κρατούσες των μικρών παιδιών,
τα ζαχαρένια όνειρα..

Η καρδιά σου,
άτακτα χτυπούσε στο στήθος σου
και τ' άλικα χείλη σου
μοίραζαν τρυφερά χαμόγελα,
καθώς ξόρκιζαν τις λύπες
μέσα απ'τις καυτές στάλες των δακρύων σου...

Ρόδα στο πέρασμά σου
και μουσικές υψώθηκαν..
Ολόγυμνες ψυχές γύρω σου,
χορό θεσπέσιο σέρνουν..

Σε κάλεσα μ'ενα τραγούδι,
με τα χρώματα της γλυκιάς χαραυγής σε έντυσα
Και με των πουλιών το πρωινό κελάδημα,
σε ονόμασα αγάπη..

Σαγηνεύοντας τον καιρό απ'τις ακμές του
επιμελώς με πλησίασες..
Τον κόκκινο μανδύα σου
ασπίδα άπλωσες στην ψυχή μου,
Και με το υγρό σου χαμόγελο,
-αντίδωρο στα χέρια μου-
τον κόσμο καλοσώρισες μαζί μου...

Νίκος Π.© 2009

Των Ρηγάδων η Πορφύρα...

2009-05-02T06:51:00.000-07:00

Εγώ δεν είμαι Ποιητής,
δεν είμαι καν, ενός στίχου ο ήχος..
Eίμαι της φτωχικής συγκομιδής ο καρπός,
του μεγάλου παζαριού το βουητό,
της μέλισσας το τσίμπημα
στον γλυκό καρπό της ανεμώνας...

Είμαι του καθρέφτη σου η θαμπάδα,
-που τα υγρά πρωινά-
με τον ύπνο στα βλέφαρα ριγεί
και μεγαλοπρεπώς απλώνει
τις τεθλασμένες του σκιές
στο γλυκό πρόσωπό σου..

Είμαι του πανηγυριού το κάλεσμα,
της μικρής βαρκούλας
ο ανύποπτος κυματισμός..
Στο σανίδι, τελευταίος παλιάτσος,
με το δάκρυ μου καλά κρυμμένο,
πίσω από ένα παχύ στρώμα πένθους...

Όχι,
Δεν είμαι του κόσμου ο δημιουργός,
ούτε καν η μαριονέτα του..

Μη με ρωτάς τι είμαι..

Είμαι αυτός που τις στιγμές σου εξημερώνει
και με το σιγανό μου τραγούδι,
σε ντύνω με των Ρηγάδων την πορφύρα...

Νίκος Π. © 2007
(Απόσπασμα από το βιβλίο "Dark Performances" Εκδόσεις "Συμπαντικές Διαδρομές", 2007 )

Kαρτερώντας το μήνυμα...

2009-04-17T21:43:00.000-07:00

(William Blake, 1805 - Angels Rolling away the Stone from the Sepulchre)

Χριστός Ανέστη,
μα όχι εκεί...

Στα σκοτεινά κι ανήλιαγα υπόγεια,
στα μέρη που κρυφτό ο ήλιος παίζει,
σε ατραπούς και σε σοκάκια όλο αιθάλη
και σε πλαγιές σπαρμένες από θάνατο...

Σε τόπους σιδεροπλεγμένους
με φράχτες από μίσος και οδύνη,
στάχυα κορμιά σπαρμένα,
κοράκια που ολημερίς τρυγάνε...

Εκεί που οι μέλλουσες μέρες
ίδιες με τις παρελθούσες είναι..

Αληθώς Ανέστη,
μα ούτε εδώ....

Σε μέρη που οι ψυχές μαυρίζουν,
εκεί που γύρω μας μυρίζουν
καμένες σάρκες,
σβησμένα βλέμματα,
χαμένες ευκαιρίες...

Στις ώρες της ανύπαρκτης χαράς,
στων διχασμών τις μετοχές,
στου πόνου τις θλιμμένες παρενθέσεις...

Εκεί που οι πόλεμοι επιμένουν,
δάκρυα κι ερημιά σκορπίζοντας..
Που πόνος και οδύνη αναδύονται,
ρωγμές διευρύνοντας
και τις καρδιές μας καταπίνουν..

Εκεί που κάποιοι δόλιοι,
τις ανάσες μας κλέβουν
και μετρώντας τα κέρδη τους,
σε κύκλους ημιτελείς
τα βαπτίζουν δικαιοσύνη ...

Καρτερώ το μήνυμα
της Ανάστασής σου Κύριε...
Της γλυκιάς θωριάς σου
αδημονώ την ανάταση..
Και ο λόγος σου,
πύρινη ρομφαία
στις κεφαλές των ανάξιων!!

Νίκος Π. © 2009

Χαϊκού LXXIV ( Των Παθών...)

2009-04-14T22:37:00.000-07:00

Μετά τους μάγους,
οι άρπαγες των ψυχών...
Μοιραίος θρήνος..

**

Μοίρασες χαρά..
στις μοχθηρές στιγμές τους,
έλαβες πόνο...

**

Εγκολπώθηκες
της πόρνης το βούρκωμα
της ανέστιας...

**

Σε αρνήθηκαν,
αυτοί που σου έκλεψαν,
σάρκα και πνεύμα...

**

Τον σταυρό σου Κύριε,
σεμνά προσκυνώ...
Στιγμές οδύνης..

**

Εν τω σπηλαίω..
Εγεννήθει ελπίδα
επί ματαίω...

Νίκος Π. 15-4-09

Του Αποσπερίτη....

2009-04-02T20:42:00.000-07:00

Έσταξε πάλι απόψε η νύχτα,
και η θλίψη μοίρασε
σε ανοιχτές πληγές
τον περασμένο αποσπερίτη..

Μια μικρή πυγολαμπίδα,
ματαια προσπαθούσε να φωτίσει ένα όνειρο,
ενώ δίπλα μας,
χιλιάδες κραυγές
αναζητούσαν χείλη να φανερωθούν...

Τα λευκά χαρτιά,
βαφτήκαν κόκκινα απ'το αίμα της σελήνης,
οι λέξεις ταξιδέψαν ολόμοναχες
και στα συντρίμμια της χθεσινής νεροποντής
βούλιαζαν και οι τελευταίες προσδοκίες..

Οι μεθυσμένοι έρωτες ταξίδευαν,
ανάμεσα σε δυό ποτήρια ουίσκυ
και σε ασίγαστους οργασμούς..
Ένα τσιγάρο πόνος στ'ακροδάχτυλα
και οι κραυγαλέες αντιθέσεις
ανοίγανε υγρούς δρόμους
κυλώντας σαν καυτά δάκρυα
στα ζαρωμένα σεντόνια..

Μέσα σ'αυτή την αλλόκοτη συντροφιά
δυό μικρά παιδιά φανήκανε..
Το'να φορούσε την άνοιξη
και τ'άλλο ένα αθώο χαμόγελο..
Η πυκνή σκοτεινιά σάστισε,
το φθινοπωρο τρόμαξε,
και σαν σκουριασμένο καράβι,
βούλιαξε στ'ολόλευκο χαρτί..

Τα παιδιά χαμογέλασαν
και σκαρώνοντας μικρές σκανταλιές
τράβηξαν τα προσχήματα της νύχτας
και πίσω απ'το νωπό μελάνι των αντιθέσεων,
η άνοιξη έκανε θριαμβική είσοδο..

Θα στάξει πάλι απόψε η νύχτα,
μα η θλίψη θα φυγομαχεί..
Η Αυγή θα τραγουδά για τον έρωτα
κι ο χθεσινός αποσπερίτης,
ερμητικά θα κλειδώσει το φθινόπωρο...

Νίκος Π. © 3-4-09

25 του Μάρτη κι ύστερα σιωπή....

2009-03-24T11:47:00.000-07:00

25 του Μάρτη,
κι ύστερα σιωπή...

Μια χούφτα ρακένδυτοι,
αμοιροι δέσμιοι,
βάρβαρου καταχτητή..
Του σκοτεινού κελιού,
με λύχνο δασκαλοπαίδια,
τις τύχες στα χέρια τους κράτησαν
ιερό δισκοπότηρο
και τον τιτάνιο αγώνα
για λευτεριά δοξάσανε,
αψηφώντας τους δυτικούς τρόπους,
και μια κουλτούρα,
που η μορφή της απαίσια φάνταζε...

25 του Μάρτη,
κι ύστερα σιωπή...

Για όπλα είχαν την ψυχή,
και τα γυμνά τους χέρια..
Στης Εταιρίας της φιλικής
τις πύρινες γραφές
καταφύγιο κι αιτία αντάμωσαν..
Στης πεινασμένης τους ψυχής
και στου μεγάλου αγώνα
την ιδέα μπολιάστηκαν...

25 του Μάρτη,
κι ύστερα σιωπή...

Και ύστερα,
η ελιτίστικη θεώρηση,
των πραγμάτων η άλλη όψη,
των "μεγάλων" δυνάμεων δημιούργημα,
ο μηρικασμός μια ζωής
που ποτέ δεν μας ανήκε,
απόφαση κόλαφος στο μέλλον
και στ'Ανάπλι έθαψαν
ζωντανό τον αγώνα....

25 του Μάρτη,
κι ύστερα σιωπή...

Ξύπνα Ρήγα,
με το μολύβι που φωτιές βγάνει,
στων αδαών τις παρειές,
αστροπελάκι ρίξε..
"Ως πότε παληκάρια..."

Σ'αυτούς που πονούν για τα μικρά..
Mα για τα μεγάλα και ιερά
ολάκερου γένους τα όσια,
γυρνούν την πλάτη στην ιστορία..

25 του Μάρτη,
κι ύστερα σιωπή...

Νίκος Π. 2008

Στεριά μπρός μας...

2009-03-21T05:54:00.000-07:00

Στόμωσαν πάλι οι λέξεις μου
και στις στεγνές βραδυές,
που το χρυσοπλάτινο φεγγάρι
τις αχτίνες του γλυκά απλώνει,
τ'ανεμοκάραβα πραμάτειες κουβαλούν
σ'απάνεμα λιμάνια,
λικνίζοντας τα ξύλινα κορμιά τους
στου Ποσειδώνα τ'ολόγλυκο λίκνο..

Του ρωμαλέου καπετάνιου η σκληρή θωριά,
που σαν άλογο γερά το καμτσικώνει,
κι η χαχαλόβεργα στο ροζιασμένο χέρι του
πνοή σκορπά στ'αχαρο ξύλο..

Ει, αγάντα παληκάρια μου και φτάσαμε!!
Γερά τον φλόκο Κωσταντή,
Βάστα τις δέστρες Μανωλιό,
Απόστολε, σκάλισε στην πριμάτσα μια καρδιά
με τ'όνομά της..
Μαϊστρος φυσά μέσα μας
Μια χαχαλιά δρόμος ίσαμε το Μπουργκάς είναι..

Αντέστε λοιπόν αγόρια μου..
Νιφτείτε
κι απ'τα δάχτυλά σας χαλάστε τη μουράβια,
Και να σταθείτε στο πλάϊ,
Βάλτε και το καλό το ταλαγάνι
κι έρχονται τα μικρά κορίτσια,
με τα ζουμπούλια στα μαλλιά,
γαμπρούς να' βρουν..

Γερά καπετάνιε και αριβάραμε
Στεριά μπρός μας...

Nίκος Π. 2009

Για σένα Γυναίκα..

2009-03-08T03:45:00.001-07:00

(Saldador Dali, "Bledding Roses" 1930)

Για σένα,
που ταξιδεύεις τις σκέψεις μου,
που απαλύνεις τους πόνους μου,
που ομορφαίνεις τις μέρες μου,
που εξασθενίζεις τις αντιστάσεις μου,
που αμβλύνεις τις λύπες μου,
που ευθυγραμίζεις τις πορείες μου
και εξισώνεις τους οργασμούς της ψυχής μου..

Για σένα,
Που επιβλέπεις τα θέλω μου,
που επισκιάζεις τις θλίψεις μου,
που διορθώνεις τις πορείες μου,
που τις χαραγές μου επουλώνεις,
που η αγάπη σου μοιάζει με πανσέληνο,
κι ο απέραντος έρωτάς σου
με τη δροσάδα της πρώτης βροχής ...

Για σένα,
που την συμπόνια κάνεις τραγούδι,
τις λέξεις ατίμητο φυλαχτό
και της ευλογημένης σου μήτρας το γέννημα
ανοίγει διάπλατα το μέλλον
και γεμίζει την πλάση με ζωή..

Για σένα Γυναίκα,
που τ'αρωμά σου θα συνεχίσω ν'ανασαίνω,
και στης καρδιάς σου την πύλη
θ' απιθώνω τους καϋμούς μου,
ολόκαρδα σου εύχομαι,
τα χρόνια σου να'ναι πολλά,
μαγευτικά κι ασύλληπτα..

Για σένα Γυναίκα...

Νίκος Π. 8-3-08

(Dedicated)

Εδώ θα'μαι.....

2009-03-07T08:52:00.000-08:00

Eδώ θα 'μαι..
Στις παρυφές του κόσμου
θα τριγυρνώ
και τα μαλλιά μου θα πλέκουν στίχους...

Εδώ θα 'μαι..
Στην αγκαλιά μου απαλά
θα σε κρατώ
και λόγια αγάπης θα σου γλυκοψιθυρίζω..

Εδώ θα 'μαι...
Των ονείρων σου τα πέπλα
θα φορώ
και με γλυκό κρασί τις λύπες θα ξεπλένω....

Eδώ θα 'μαι..
Του πόνου σου το δάκρυ
θα σφουγγίζω
κι απ ' του αγέρα την ορμή θα σε φυλάω...

Εδώ θα 'μαι...
Τις χαμηλές σου πτήσεις
θα προσέχω
και με το δάχτυλο τον ήλιο θα σου δείχνω...

Εδώ θα 'μαι..
Θα σπαρταρώ σε κάθε άκρη του ονείρου σου
και μην σε πικράνουν τα στοιχειά
θα σε προσέχω..

Εδώ θα 'μαι..
Τους πιό γλυκούς μου στίχους θα σου τραγουδώ
και με της λήθης το πιοτό
θα ξεδιψάω..

Εδώ θα 'μαι..
Στις μοναξιάς σου τις ρωγμές
θα στάζω αγάπη
Κι απ 'τα αγρίμια της ζωής θα σε φυλάω..

Εδώ θα 'μαι..
Να μη σου κλείσουν το στρατί θα ξαγρυπνώ
κι όλες τις λέξεις σου γι 'αγάπη
θα σφαλίζω..

Εδώ θα 'μαι..
Και το βουβό σου κλάμα
θα ξορκίζω
με μουσικές και ήχους θα πλουμίζω..

Εδώ θα 'μαι..
Κι αν του Ορφέα οι μουσικές φτωχές θα μοιάζουν,
όλα τα άστρα τ 'ουρανού θα σβύσω ευθύς,
μη σε ματιάζουν..

Εδώ θα 'μαι..
Κι αν τύχει και από τ 'όνειρο ξυπνήσεις
και δεν με δεις να στέκομαι σιμά σου..
Εδώ θα 'μαι..

Νίκος Π.© 2009

(revised)

Σταγόνες μυστικές..

2009-02-27T21:22:00.000-08:00

Με το φεγγοβόλημα του ήλιου,
τα μπορώ σου ταξίδεψες,
σε πολύβουους δρόμους,
πίσω από τις ορμές σου,
ανάμεσα σε γυάλινους ανθρώπους..

"Προσοχή εύθραυστον" έλεγε
κι εσύ διάβασες "ευθύγραμμον",
κι' ακουμπώντας
στις λαθραίες παρειές της νύχτας,
τ'ακούραστο σαράκι
ξόρκισε τα εισαγωγικά σου...

Στο θέατρό σου,
πετούν τους ρόλους ημιτελείς
και στων μικρών σου παραστάσεων,
το ανέκκλητο τελείωμα,
χάδια, βαμμένα με οδύνη σκορπούν...

Δανείστηκες τα προσχήματα
και στο ταπεινό σου θέλω,
έβαλες συμπαγείς αγκύλες..
Δίχως χρώματα..
Δίχως μουσικές..

Στων κατόχων τις προφάσεις
επέστρεψες τη νύχτα,
σε σταγόνες μυστικές..

Νίκος Π.© 2008

Kαλημέρα είπες και πέρασες...

2009-02-18T06:17:00.000-08:00

Καλημέρα είπες
και πέρασες..

Πέρασες ασθμαίνοντας
και στο μέτωπό σου
στάθηκε ένα σύννεφο...

Προκλήσεις,
δεξιά - ζερβά με κυκλώνουν
και διαγραφές ψυχών,
πίσω από παράξενες προθέσεις ...

Αιωρήσεις στο άπειρο
με το κρανίο μου κενό..
Στο σώμα μου,
άκαμπτα τα καρφιά της μοναξιάς,
άσκοπες οι απόμερες σκέψεις μου
κι η ερημιά των αιώνων άληκτη....

Στις παρυφές των χειλιών σου,
κάτω απ'την άγονη γραμμή
των ματιών σου,
- ξέστρατο μοναχικό-
ένα δάκρυ σου που κυλά αχνοδιάμαντο
και το δικό μου δάκρυ,
εξεγείρεται...

Το μέτωπό μου,
τεφτέρι με παλιούς λογαριασμούς
και η καρδιά μου
-τσακισμένο ιστίο-
στέκει παράμερα,
μετρώντας το ξέφτισμα της μέρας...

Τα μυστικά των πράξεων..
αφαίρεση...
πολλαπλασιασμός...
διαίρεση ζωής,
της δικής μας ζωής.....

Ποτέ πρόσθεση....

Καλημέρα είπες
και πέρασες.....

Νίκος Π.© 2009

Σημαδεμένες σιωπές....

2009-02-06T03:35:00.000-08:00

Σήμερα ξύπνησα
με μια θάλασσα θλίψη στα μάτια μου
και μια καρδιά,
που ακανόνιστα χτυπούσε στο στέρνο μου..

Άνοιξα το παράθυρο
να συμπληρώσω τις ανάσες μου,
την φλόγα μου να προφυλάξω
με τ'αμόλυντα σκεπάσματα,
μα είδα το αίμα μου
να πνίγει τις σημαδεμένες σιωπές
και τις ξωθιές
να αλωνίζουν τα στάρια της αναίδειας..

Στα απλωμένα χέρια μου,
κάθησαν οι τελευταίοι γλάροι
και το χώμα της αυλής
νοτίστικε απ'τον ιδρώτα της γης,
στο δάκρυ του πνίγηκε όλη η συμπόνια
και βούρκωσε στην προσμονή των αγνοούμενων..

Δεν κατάφερα,
να περιορίσω την οδύνη μου,
ούτε τον πόρνο χρόνο να σιωπήσω
πίσω απ'του πελάγου την καταλαγιά..

Θριαμβικά ανέτειλε
ένας καινούργιος άφωτος ήλιος
που στα χέρια του κρατούσε
ανούσια δίπτυχα
με οδηγίες ζωής σε άγνωστες γραφές..

Μια πικραλίδα ανακάλεσε τις ρίζες της,
τις λόγχες της έκανε ξόρκι
και στων αφανών ηρώων τα μνημεία
ταξίδεψε τους χυμούς της..

Τίποτα δεν έμεινε
από τούτη την πρώιμη χαραυγή..

Μόνο η θλίψη στα μάτια μου
και των σημαδεμένων σιωπών
το πανδαιμόνιο....

Νίκος Π.© 2008

Οδός Φυλής '67

2009-01-30T23:12:00.000-08:00

Μέσα στους άγριους καιρούς,
και των μαγικών στιγμών το μυστήριο,
Πίσω από τελειωμένους ρεμβασμούς,
σαστισμένους στοχασμούς
και ατέλειωτους στίχους,
γνωρίσαμε τον έρωτα...

Δίπλα σ'ανέραστα κορίτσια
που χτυπούσαν τον καιρό
μ'αγριολούλουδα
Αμούστακα αγόρια,
ξοδεύαμε την νιότη μας
στου αγοραίου έρωτα τα καταφύγια...

Με άχαρες παραστάσεις
μια χούφτα άνοιξη ζητούσαμε,
τις φλόγες ενός άνηβου κορμιού να μερώσουμε,
της εφηβείας την ορμή να τιθασεύσουμε
και με κάμποσα λαθραία φιλιά στα χείλη
να μοιάζει μ'έρωτα το πλάσαμε...

Στης αύρας τις σιωπές
με ζεστές μα άχρωμες λέξεις
και με τα χνώτα της βροχής
τις ορμές μας ξεδιψάσαμε
και την ακοίμητη πνοή μας
με το εφηβικό τρεμούλιασμα στα χείλη
άφταστη σελήνη την ονομάσαμε...

Δεν ήταν χυδαίο,
μήτε βάναυσο...

Εξαγνισμός κορμιού σ'ονείρου λειψή αγάπη
και...
λίγη άβυσσο απ'την ψυχή μας κόστισε...

Νίκος Π.© 2009

(rewrited)

Θα'θελα να'σουν Καλοκαίρι...

2009-01-27T10:10:00.000-08:00

Θα'θελα να'σουν καλοκαίρι
και στα μαλλιά σου
να φυτρώνουν θυμωνιές....

Στα χείλη σου τα άλικα,
παιδιά ν'ακουμπούν τα όνειρά τους
Και στην καρδιά σου,
να φυτρώνουν οι ελπίδες
μια ολάκερης ζωής..

Θά'θελα να'σουν καλοκαίρι
και στα χέρια σου,
να κρατάς γερά τη νιότη μου.

Tις ομορφιές τούτου του κόσμου
με τ'ακροδάχτυλά σου να θωπεύεις
και στα μελιά σου μάτια
να καθρεφτίζονται τα πέλαγα...

Θα'θελα να'σουν καλοκαίρι
και θάλασσα στο κύμα σου,
μικροί κουρσάροι
να φτιάχνουνε βαρκούλα τα όνειρά τους
και για πανί την προσμονή
της πιο ακριβής ελπίδας τους..

Θα'θελα να'σουν καλοκαίρι
και στη ματιά σου,
να χωρά όλη η αλμύρα.....

Νίκος Π. © 2008

Με νύχτα χρωμάτισες τον Ήλιο μου..

2009-01-15T12:01:00.001-08:00

Σε κοίταξα όπως γαλήνια αποκοιμήθηκες
στης λήθης την ακύμαντη νηνεμία
με τα μαλλιά σου χρυσοκίτρινα στάχυα
και τότε,
είπα να πλάσω ένα στίχο...

Δοκίμασα να γράψω Αγάπη,
μα Απάτη βγήκε στο λευκό χαρτί....

Γλυκιά κι ηδονική η μορφή σου,
μ'ενα χαμόγελο στ'ακροχείλι σου
σαν της ψυχής τις προσμονές
κι είπα να σε ζωγραφίσω...

Πήρα τους χρωστήρες της καρδιάς μου,
χρώματα απ την παλέτα του θεού,
μα ένας μόνο μαύρος κύκλος χαράχτηκε..

Το μολύβι στ'άψυχο χαρτί
καμπύλες κάνει,
λέξεις αρνείται να μπολιάσει,
τις εικόνες ξερνά αδιάκοπα
και πλάθει σχήματα που μοιάζουν με φωτιές...

Να, κοίτα...
Ασύμμετρα σχήματα,
πάνω σε ατελή αισθήματα,
μέσα σε γυάλινα περιβλήματα,
πίσω από ανόητες προθέσεις...

Κάτι δήθεν βγαίνουν στην μια άκρη...
κάτι μπορεί σε μια άλλη,
κι ένα σπουδαίο όνειρο,
ξεφτισμένο πια,
ζητά ν'αλλάξει σελίδα....

Είπα να φτιάξω ένα λουλούδι,
με την ανάσα μου να το ζωντανέψω
και να το προσφέρω σπονδή στις θύμησες,
μα μόνο γραμμές βγαίνουν....

Μικρές τεθλασμένες γραμμές,
όλες ατέλειωτες, όλες μισές
και γίνομαι τόσο μικρός,
που χωρώ ολόκληρος μέσα σ'ενα μου δάκρυ...

Είπα να φτιάξω μια θάλασσα,
που να ταξιδέψει την μελαγχολία μου,
μα άπλωσες πάλι την σκιά σου
και με νύχτα χρωμάτισες τον ήλιο μου...

Το Ήλιο που'χα χαρίσει στη ψυχή σου....

Νίκος Π. 17-1-08

Ευτελείς Εμπνεύσεις..

2009-01-13T00:23:00.000-08:00

Κρατώντας ένα σβυσμένο όνειρο
σφιχτά μέσα στην χούφτα μου,
για χρόνια ονειροπολούσα,
στις λευκές νύχτες της απόγνωσης..

Στα μάτια μου,
δυό δάκρυα έπαιζαν κρυφτό
και στην στιλπνότητα του καθρέφτη μου,
γλυστρούσαν ολομόναχες
οι επιθυμίες μου...

Δυό διχασμένες ελπίδες,
στο περιθώριο μιας αδιόρατης θλίψης,
-ανάμεσα στο προσιτό και τ'ανέφικτο-
συμπιέζονταν άλλοτε από τετριμμένους μύθους
και άλλοτε από φτηνές τραγωδίες..

Και οι λευκές νύχτες ξυπνούσαν
και ουρλιάζοντας σαν φτωχές πόρνες,
μετρούσαν τα κέρδη της βραδυάς
σκίζοντας τους φτηνούς τους στηθόδεσμους...

Κι ύστερα,

άνοιγα τα χέρια μου
τα όνειρα ν'αλλάξω με ευχές,
και τότε,

τα έχανα πάλι όλα..

Τα όνειρα πετούσαν κουρνιαχτός
κι οι ευχές στεγνώνανε,
ανίσχυρες στη σκόνη
και στις ευτελείς εμπνεύσεις,
μιας εποχής που με ξερνά αδιάκοπα...

Νίκος Π. 2008

Στην Προσμονή της Νέας Χρονιάς...

2008-12-30T11:37:00.000-08:00

Ας είναι τούτη η χρονιά,
γεμάτη από Υγεία,
άφθονη σε Αισθήματα,
Πλούσια σε Μαγεία!

Ας είν' για όλους πιο σοφή,
γι αλήθεια διψασμένη,
γνώση κι υπευθυνότητα
να είναι φορτωμένη!

Ας είναι μια Χρονιά Μεστή,
με Αγάπη και Ουσία.
Ας είν' Ελπίδα Ολόγιομη
των πάντων Πεμπτουσία!

Να'ναι για όλους ασφαλής,
ενοποιός κι ανώδυνη,
να'ναι χρονιά ολόγιομη
αληθινή και γόνιμη!

Ας είν' ολόφωτη κι αγνή,
ειρηνική και αρωγός,
χωρίς πολέμους και κραυγές,
ψυχή μπροστάρης κι οδηγός!

Ας είν' μια πράσινη χρονιά
ευαισθησίας μήνυμα,
ελπίδα να σκορπά ξανά,
της φύσης το λαμπύρισμα!

Ας είναι μια Γλυκιά χρονιά,
σαν Ανοιξης το δείλι,
Μ' Αλήθειες να μιλά η Καρδιά,
μ' Αλήθειες και τα Χείλη!!

Ας είν Φιλίας Προσμονή,
Ευθύνης Παραζάλη,
Ειρήνης Μάχη Συνεχής,
Πάθους Ζωής η Ζάλη!

Νίκος Π. 30-12-08

(rewrited)

*** ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ***

Γένεσης Εγκώμιον...

2008-12-24T00:28:00.000-08:00

"Natividad" by EL-GRECO

Μυστική φυγή...

2008-12-12T00:27:00.000-08:00

Κρατούσα,
μέσα στις μουσκεμένες στιγμές μου,
μια στάλλα ήλιο,
για το σ'αγαπώ που είπα πρώτο...

Κοιτούσα,
τους καιρούς να περνούν,
τους συνοδοιπόρους να ξερνούν τις συνειδήσεις τους,
τα φτωχά ψυχία του πολιτισμού
να καταπίνονται από ασύμμετρες αντιδράσεις..

Ήθελα,
να σκορπίσω τα προσχήματα,
να αναμετρηθώ με τις ελπίδες μου,
να μοιράσω τους δρόμους μου,
να διαμελίσω τις προσδοκίες μου
εν τω μέσον μιας ατέρμονης νύχτας...

Στάθηκα,
στα μονοπάτια της μυστικής μου φυγής
πετροβόλησα το όνειρο μου,
και σκόρπισα τα κομμάτια του,
στάχτες στο μένος των ανέμων...

Σιώπησα,
μέσ'στης ανύπαρκτης καταλαγής το σάστισμα
και κρατώντας σφιχτά ένα όνειρο
ανέσυρα και τα τελευταία προσχήματα
από ένα υπερβατικό αναπαμό που δεν μου ανήκε..

Διέκρινα,
πως ένα φθινόπωρο
ποτέ δεν φτάνει μόνο του στην άνοιξη,
αν δεν το δακρύσει ο χειμώνας...

Κρατώντας το φθινόπωρο σφιχτά,
σφράγισα τις πόρτες μου....

Νίκος Π. 12-11-08

Ο Ποιητής..

2008-11-22T23:42:00.000-08:00

Τάχα σε λένε ποιητή...
που χαϊδεύεις το λευκό χαρτί
και μουτζουρτώνεις λέξεις,..
Εικόνες πρόστυχες
από πρώιμους πόνους
θαρρείς πως κατασταλάζεις....

Τάχα σε λένε ποιητή,
που χτυπάς τις μαύρες σκιές..
και με τη γραφίδα σου,
την θλίψη κυλάς σε συνέχειες..
Αιθάλη εισπνέεις,
και ξυνισμένα όνειρα ξερνάς ...

Τάχα σε λένε Ποιητή,
που τους ανέμους μαγεύεις
και τις μικρές ώρες της νύχτας
ξαγρυπνάς τις ασίγαστες αισθήσεις μου
παίζοντας κρυφτό με τη μοναξιά..

Τάχα σε λένε ποιητή,
που ταξιδεύεις στα όρια της θλίψης,
που σαν διακρίνεις τα σύνορα τ'αναπαμού
υποτάσσεσαι σε μια ασφαλή αδράνεια
αποτρέποντας τον αφανισμό της ψυχής..

Ο Ποιητής,
είναι ένα με τον καθρέφτη του...
Κατάσαρκα φορά τις λέξεις
-φανελάκι αμάνικο-
και βουλιάζει μ'αγωνία,
στη μικρή τους γραμματική...

Δεν κάνει στον μικρό του χρόνο
μεγάλα πράγματα,
μα στο πέρασμα του χρόνου,
μικρές αμμουδιές φτιάχνει με το δάκρυ του
για να παίζουν τα παιδιά...

Νίκος Π.© 23-11-08
(reviewable)

Ερωτικό VI

2008-11-15T23:29:00.000-08:00

Δεν ξέρω τ'όνομά σου,
ούτε να το μάθω θέλω..
Μη μου μιλάς για σένα
μήτε για τον τόπο σου,
μόνο έλα πάλι απόψε...

Την αρμονία του κορμιού σου,
να γευτώ θέλω
και τους πύρινούς σου κάλυκες,
ηδονικά να αγκαλιάσω
και να καώ γοερά μέσα τους...

Της ακόρεστης δίψας μου
-καταμεσίς στο βρεγμένο δάπεδο-
να αισθανθώ την ολοκλήρωση
και στην οδύνη του πάθους σου,
ενστικτωδώς να κυλιστώ..

Να ρουφήξω στάλα-στάλα,
απ'τις πηγής σου το νέκταρ
και στις υγρές νύχτες,
να στήνει το φεγγάρι
τρελό χορό με τις αισθήσεις μου...

Τούτο το κολαστήριο,
τον ύπνο μου βασανίζει κάθε βράδυ
και τα διψασμένα για έρωτα χειλη μου
ταξιδεύουν στην έρημο του κορμιού σου..

Το πρωί σαν ξυπνώ,
την ανασαιμιά σου μυρίζω στην κάμαρα..
Τα σημάδια τ'ονείρου μου,
στα ιδρωμένα μου σεντόνια αγγίζω
και τα ίχνη απ'τα χείλη σου,
στον σπασμένο μου καθρέφτη...

Νίκος Π.© 2008

Πολυσύλλαβες διαδρομές...

2008-10-26T02:38:00.000-07:00

Στις πολυσύλλαβες διαδρομές μου,
επέλεγα πάντα ν'ακολουθώ
τον άνεμο...

Στους λιγόφωτους τόπους,
σε μια μικρή αχτίδα του φεγγαριού
γάτζωνα τις ελπίδες μου
και ρωτώντας συχνά τους διαβάτες,
που είναι η άκρη του ονείρου
προσπερνούσα τα παγερά χαμόγελα
και τα σφιγμένα χείλη της αγνωσίας..

Σαν τύχαινε να παραπατήσω,
κανένα χέρι δεν με σήκωσε,
μηδέ δυό λέξεις συμπόνιας
κύλαγαν από παγερά χείλη
ορίζοντας την αρχή και το τέλος
της γαλήνης μου..

Στις πληγές μου συχνά,
σκοτάδι άπλωνα
να μην τρομάξουν
απ'τις πομπές των αδαών
και φανούν ακέραιες
οι αιμάτινες τρύπες της ψυχής μου..

Επιμένω στο φώς και τον άνεμο
και αρνούμαι,
τον μανδύα της ακαμψίας
να φορέσω στεφάνι..

Κλείνουν γύρω μου οι επιθυμίες
και της φτωχής μου επιμέτρησης
αφορίζουν τις προθέσεις της καρδιάς
κατανέμοντας το άλας της ζωής μου
σε μικρά μερίδια επίπληξης...

Δεν θα ρωτήσω λοιπόν
για το στρατί της πλάνης,
ούτε για της αδικίας
τα πέτρινα καλντερίμια..

Τα'χω γευτεί συθέμελα...

Νίκος Π. 2008

Οι Εξισώσεις του Δισταγμού...

2008-10-14T23:24:00.000-07:00

Χτες το ξημέρωμα
άγγιξα μια απ'τις πληγές της ψυχής σου
και δείλιασα,
μπρος στον πλούτο που επιμελώς έκρυβε
πίσω από ένα στρώμα υπόταξης
που στων χειλιών σου τις άκρες
φάνταζε ανυπόμονο...

Στων διαρρηγμένων προσδοκιών σου
τις συνεπείς υποχωρήσεις,
ανάμεσα στην χαρμολύπη
και την βεβιασμένη αντίσταση
ένα σπόρο οικίωσης φύτεψα
και αντλώντας τις δροσοστάλες,
απ'των ματιών σου τα δάκρυα
πότιζα τις ακμές του..

Ξεθάρρεψε η φωνή σου,
η ψυχή σου απαλλάχτηκε
από τις εξισώσεις του δισταγμού
και του λυτρωμού σου το χαμόγελο
έπλασε μικρές βαρκούλες
ν'αρμενίζουν τα μικρά παιδιά..

Δεν έχουν τελειωμό
τούτες οι ουλές στη ψυχή,
που την ανάπλαση παραμερίζουν,
οδηγούν νωχελικά τις νύχτες μου
και της μοναδικής μου ανάσας
καθορίζουν το εύρος...

Νίκος Π.© 2008

Έτσι μας Έμαθαν...

2008-10-10T06:16:00.000-07:00

Έτσι μας έμαθαν..
Να συγκεντρώνουμε αθέατα είδωλα,
πεσμένα φύλλα από δέντρα ανύπαρκτα,
προθέσεις αβέβαιες
και αισθήματα,
που ποτέ δεν μας ανήκαν..

Ήταν σα να'τρεχε η ζωή
κι εμείς ξοπίσω της,
να προσπαθούμε να σπείρουμε
κουκούλια μεταξιού,
μήπως και αλλάξουμε την ασκήμια της...

Μας αγκύλωναν,
οι ανεκπλήρωτες λαχτάρες,
τα ευτελή χαμόγελα
και η μυρουδιά τούτων των σφαγείων,
διέφθειρε την ψυχή μας...

Μας πάγωναν,
οι ατελεύτητοι δεσμοί,
τα πισθάγκωνα δεσμωτήρια
των εικονικών υποσχέσεων
και τα χνάρια μας χάναμε,
κάτω από ένα παχύ στρώμα γύμνιας..

Μας αφαιρούσαν,
την τελευταία ανάσα,
και εμείς ασθμαίνοντας,
τρέχαμε να σκεπάσουμε την γύμνια μας
μέσα σ'ενα λευκό πέπλο απάθειας...

Μας δίδασκαν,
με των χαλκευμένων ιδεών τις περιλήψεις,
των αβίαστων παραδοχών τις αυταπάτες
και εμείς γυρεύοντας τα στενά μας όρια,
αλλάζαμε το μέλλον μας,
μ'ενα ανεκπλήρωτο παρόν...

Μας πότιζαν,
με του άχρονου χρόνου την αδράνεια,
των εγγυήσεων τα πλαστά ρήματα,
-στα άλλοθί μας, σκοινοβάτες-
και οι τυμβωρύχοι σκάλιζαν,
τα σαρκία των νεκρών ιδεών μας..

Έτσι μας έμαθαν..
Να σκεπάζουμε τις πληγές μας,
πάντα με μια νέα πληγή...

Νίκος Π. © 2008

Θυσία οι Λέξεις...

2008-09-29T13:04:00.000-07:00

Θα κοιμηθώ
σε μια θάλλασα με λάθη,
μιας πολιτισμένης κοινωνίας
που ασφυκτιά,

κάτω απ'το βάρος των εξελίξεων..

Θα χαιδέψω
τους βόστρυχους τις νύχτας
και στου μακρυνού της ορίζοντα
τις λευκές σελίδες,
θ'αρχίσω να ιχνογραφώ τα βήματά μου..

Θα φορέσω,
τα όνειρα κατάσαρκα,
θα ενδυθώ με επτά λευκούς μανδύες
και με το βλέμμα γεμάτο έξαψη
θα σκορπίζω τις κλωστές τους
στους ανέμους,
ανυμνώντας τις σιωπές μου..

Στη μνήμη μου οι θρήνοι,
ολοκληρώνοντας τον ανέκκλητο κύκλο τους
θα ισοπεδώνουν τις ατέλειες μου
και στους μικρούς βηματισμούς μου
θα προσθέτουν το χρώμα της αδράνειας..

Τα κύματα της σκέψης μου,
χορό θα στήσουν με την λήθη
και στον φτωχό μου προσδιορισμό,
κουρασμένα θα καταλαγιάσουν
τα δάκρυα που περίσσεψαν..

Στης εύγλωτης σελήνης την ευωδιά,
γλυκά σπαρταρούν
τ'αποσταμένα ακούσματα,
και αποκαμωμένα γέρνουν
στις αποφύσεις της νύχτας ...

Αιφνίδιες αστραπές
εισβάλλουν εντός μου
και στους λευκούς τοίχους,
αχνοφαίνεται η γλαυκή αναλαμπή
μιας νέας μήτρας..

Αιφνίδια βλέφαρα ανοίγουν
ρουφώντας τις γεωμετρίες
και μόνο ο χρόνος,
απομένει κλινήρης
πίσω από την εισβολή του ανέφικτου..

Ασύστολες οι γραφές,
και οι σιωπές αναίσχυντες..
Στο βωμό της ζωής,
επώδυνη θυσία οι λέξεις..

Νίκος Π. © 2008

Μικρές Προθέσεις IV

2008-09-25T23:39:00.000-07:00

I
Τραγούδησα σ'όλες τις γλώσσες,
μ'όλους τους ρυθμούς,
μ'όλους τους ήχους,
μα το τραγούδι μου έμεινε ίδιο...

II
Περπάτησα στα πέτρινα καλντερίμια,
με τις πατούσες μου γυμνές,
με τον ήλιο να καίει τη σάρκα μου,
μα δεν πληγώθηκα....

III
Στάθηκα όρθιος στη σκηνή
για την στερνή παράσταση,
κρατώντας το φεγγάρι προσάναμα,
μα δεν κάηκα....

IV
Άκουσα μίλια μακρυά
τα ουρλιαχτά των λύκων,
τις ιαχές των ανθρώπων του πολέμου,
των αθώων τις κραυγές
και των ενόχων την χλεύη
μα δεν δείλιασα....

V
Κι όμως εκεί..
Την γλυκιά νύχτα,
που ο νοτιάς χαϊδολογιόταν με την πούλια..
Που τ'αστέρια τραγουδούσαν για τον έρωτα,
και οι λέξεις αναπαύονταν στα χάρτινα μονοπάτια...

Εκεί πέθανα....

Νίκος Π.© 2008

Kρατώντας σφιχτά την Απουσία σου...

2008-09-21T12:14:00.000-07:00

Τις μικρές ώρες που οι θεοί,
απλώνανε τις σκιές
στο επερχόμενο σούρουπο
πάνω στις γειτονιές του κόσμου,
πίσω απ'την αδυσώπητη βουή
της έγνοιας των απλών πραγμάτων,
μέσα στο βασανιστικό λευκό
των αγνών προθέσεων,
στου πρώϊμου φθινοπώρου την καταλαγιά..

Εκεί, που κάποια σύννεφα ανεπαίσθητα,
σαν καπνός τσιγάρου σέρτικου,
ξεφυλλίζανε σπάταλα
τα τελευταία φύλλα της μυρτιάς..

Την ώρα που όλα γύρω μου πλαγιάζανε
και τα κυπαρίσσια σιγοκλαίγαν
χτυπώντας τα σπλάχνα της γης
κι οι οδοιπόροι κρατούσαν,
τα χθεσινά τους όνειρα προσάναμα..

Εκεί,
στην αρμονία της πλάσης,
πίσω απ'τις αιμάτινες μεμβράνες του δύοντος ήλιου
φάνηκες..

Στα χείλη σου,
καινούργιο χαμόγελο φορούσες,
και την ματιά σου,
μ' ολόχρυση αστραπή σκέπαζες..

Κάθε σου ανοιχτή πληγή
ροδόνερο έσταζε
και η φωνή σου,
ακροβατούσε επιμελώς
δίπλα στις παρειές της Aνοιξης..

Ανάερος ο ίσκιος σου,
εγκαλούσε τους αλλοτινούς χειμώνες
και η φωνή σου,
έμοιαζε με χαλιδόνας τη λαλιά..

Και ξάφνου το όνειρο ξεθώριασε,
το κορμί,
δείλιασε μπρος στη παγωνιά της νύχτας
και η μάταιες ελπίδες
θρήνησαν για το μάταιο ταξίδεμα του νου..

Εκεί,
δίπλα στης σκιάς την ερημιά,
μέσα στ'ασημιού το λαμποκόπημα
έγινα ποιητής ενός μονάχα στίχου..

Στα χέρια μου,
κράτησα σφιχτά την απουσία σου
και στις πληγές σου έσταξα άνοιξη....

Νίκος Π. © 2008

Μικρές Προθέσεις ΙΙΙ

2008-09-10T23:02:00.000-07:00

I
Οχτώ, κι ακόμα να ξημερώσει..
Στον απέναντι τοίχο
κινούμενα τα όνειρα
παίζουν με το φύσημα τ'ανέμου
κι εγώ κρατώ στην αγκαλιά μου
το λυπημένο φθινόπωρο..

ΙΙ
Κέντησα στην ψυχή μου δυο λέξεις..
Σ'αγαπώ και μου έλειψες..
όμως δεν λάμπουν πια οι ήχοι τους,
κρυμμένες ασφαλώς,
πίσω απ'των αδρανών στιγμών
την φευγαλέα αποτύπωση..

ΙΙΙ
Στη μικρή αμμουδιά που ζωγράφιζα
χάθηκαν τα σημάδια των λέξεων
και η αδυσώπητη αλμύρα
κύλησε βαθειά στις ψυχές,
κρατώντας σφαλιστά τα χείλη μου
όπως τις λευκές σου σελίδες..
κι όλο μετατοπίζονται οι σκιές...

IV
Βγήκα στο σκοτάδι να ουρλιάξω
μα η φωνή μου μέθυσε..
Τυλιγμένος στο αιμάτινο σεντόνι μου,
έγειρα να φιλήσω τη νύχτα
κι αυτή μου χαμογέλασε..
Η βροχή της κύλησε απαλά
στης ψυχής μου τα ρείθρα
και το αιμάτινο σεντόνι μου
μύρισε ολόλευκη άνοιξη..

V
Επιτέλους ξημέρωσε
και είδα τις νεκρές μου πληγές
απαστράπτουσες...
Δυο ζευγάρια δάκρυα κυλούσανε
και τα γκρίζα είδωλα
πήραν το χρώμα της παρηγοριάς...

VI
Πάντα γυρνούν οι Άνοιξες το ξημέρωμα
όταν στα όνειρά σου,
απορρίπτεις τους χειμώνες...

Νίκος Π. © 2008

Μικρές Προθέσεις ΙΙ

2008-09-07T08:10:00.000-07:00

I
Έκλεισες τα μάτια
στον ερχομό της άνοιξης..
Σφάλισες την ψυχή σου,
κρατώντας σφιχτά το φθινόπωρο
στου λειψού σου βίου την αχλή....

ΙΙ
Στάθηκες στο ερημικό παράθυρο
και κοιτώντας κλεφτά απ'τις γρίλιες
τα χρώματα να περιστρέφονται,
άδραξες μόνο το γκρίζο.....

ΙΙΙ
Aπλωσες τα χέρια σου,
το γκρίζο χιόνι να μοιράσεις στην πλάση
απολιθώνοντας τις πηγές της γέννησης
κατακλύζοντας με σιγές τα πουλιά
και με θολές φιγούρες, τα θέατρα του κόσμου,
μα αυτή σου αρνήθηκε
και χαμογέλασε...

ΙV
Μάγεψες τότε την ανάσα σου
-μ'εκείνο το οικείο σου τέχνασμα-
και αυτή έγινε πολύχρωμη...
Κάτω από τη δύναμη του χειμώνα σου
τα χρώματα δάκρυσαν
και μια αίσθηση λήθης αναδύθηκε...

V
Και τότε έπιασε μπόρα..
Οι λυτρωτικές στάλες της βροχής,
καθαίρεσαν τα γκρίζα σου είδωλα,
επέστρεψαν τα χρώματα στο ουράνιο τόξο
και σε απώθησαν στον τύμβο σου....

VI
Ξαναγύρισε η Ανοιξη,
χωρίς πια την παρουσία σου....

Νίκος Π. © 2007

Mικρές Προθέσεις Ι

2008-09-03T00:16:00.000-07:00

Ι
Έσταξες πάλι νύχτα,
στου μεσημεριού την γαλήνη...
Το βλέμμα σου,
έδειξε των προθέσεων το κέλευσμα
και ο δείχτης σου,
το άπειρο.....

ΙΙ
Μέσα στο χρυσό σου κλουβί,
φύλλα δάφνης μασάς
και ψεύτικη συμπόνια
φτύνεις στα πλήθη.....

ΙΙΙ
Άγγιξες με τ'ακροδάχτυλα τον κόσμο
και αυτός βυθίστηκε στο πένθος...

ΙV
Ασθμαίνοντας τρέχεις να μαζέψεις
των προθέσεών σου τ'αποτέλεσμα..
Λιώνουν στα δάχτυλά σου
και ο άνεμος σκορπά,
τ'αποκαϊδια σου.......

V
Η Βροχή καθάρισε τα πάντα...
Όλα,
Εκτός απ'τη νύχτα σου.......

Νίκος Π. © 2007

Σε χρόνο ανύποπτο...

2008-08-31T23:50:00.000-07:00

(Picture: "Dreaming" - Belinda Del Pesco)

Ιχνηλατώντας ανελέητα,
τις παράξενες της ψυχής μου βουνοκορφές,
απάτητα όνειρα συνάντησα,
θλίψη σε μορφή θύελλας
και πόνο σε κυκλική διάταξη..

Οχυρωμένος στα πρέπει μου,
απ'τα ανέφικτα όνειρά μου
σε μια κόχη του νου μου λιποτάκτησα
μ'αράχνης ιστούς τα ύφανα
και Θεϊκής παρέμβασης
ελατήρια προκάλεσα...

Με στομωμένη λεπίδα
τις πληγές μου αναστόμωσα
όχι για να επουλώσω
την στιγμιαία μου αδυναμία,
μα για να διευρύνω τους πόνους
που η απουσία σου προκάλεσε..

Κάθε πρωί ισσοροπώ στην απόγνωση
αναμοχλεύοντας τις ληγμένες παρωδίες
σαν μελωδός χωρίς μοτίβα..
Mα το βράδυ σαν έρθει αμελώς,
αιχμαλωτίζονται οι λέξεις στα χείλη μου
και σε χρόνο ανύποπτο,
γυρνούν αντίστροφα οι λεπτοδείχτες
της μιας ουράνιας ολοκλήρωσης..

Αβίωτο το παρελθόν μου
και το μέλλον της ψυχής μου
-σε χρόνο ανύποπτο-
θα'χει την γεύση του μετάλλου...

Νίκος Π.© 2008

Tαξίδια Αξεκίνηστα...

2008-08-26T00:03:00.000-07:00

Κυνήγησα χίμαιρες,
σε ταξίδια αξεκίνηστα
και σαν διψασμένος ναυαγός,
πάσχισα στάλα-στάλα
να πιω τον έρωτά σου..

Μέθυσες το μυαλό μου
με το αλκοόλ μιας πράξης
που επιμελώς αγνόησα..

Μιας συνουσίας,
που λίκνιζε πέρα δώθε τις αισθήσεις μου
και αρμένιζε μεσοπέλαγα
τους άληκτους πόθους μου..

Έτσι γεννιέται ένας έρωτας σκέφτηκα..

Από μια λέξη,
ένα αδήλωτο βλέμμα,
μια λευκή αστραπή,
μια αιχμή της λύπης,
ένα ρυάκι από δάκρυα
που κυλά σθεναρά
στις άνυδρες παρειές μιας ψυχής...

Εκεί που σ'αγγίζω,
εκεί σε χάνω..

Βουλιάζεις επιδεικτικά
στης αναπόδεικτης παραδοχής
την αποκάλυψη,
στων αλγεινών δακρύων σου
τους αποσπερίτες
και στου απύθμενου νου
την στυγερή σαφήνεια..

Εκεί που σ'αγγίζω,
εκεί σε χάνω,
χάνοντας μαζί και τα φωνήεντα
από την αλφάβητο ενός ηρωϊκού θανάτου
που ποτέ δεν θα μου ανήκει..

Νίκος Π.© 2008

Ένα μισοτελειωμένο Ποίημα...

2008-08-20T04:27:00.000-07:00

Αφησα μισοτελειωμένο ένα ποίημα,
να μην διακρίνεται
πίσω από τις λυπημένες του λέξεις
ο πόνος που διαπερνά το κορμί μου
σαν τα χέρια μου γλυστρούν
στο αλάβαστρο του ιδεατού σου κορμιού,
όπως χάνονται και τα χνάρια μου στο χιόνι
που ο παγωμένος βοριάς αφανίζει
τραντάζοντας συθέμελα
τις ισσοροπίες της ψυχής μου..

Κοιτάζοντας πίσω απ'το θολό τζάμι
να γλυστρά τ'όνομά σου
αφήνοντας για ίχνη
δυο υγρά μονοπάτια στο διάβα του
και τότε μόνο,
θα βλέπω τον κόσμο
να επιστρέφει τις δανεικές ευκαιρίες
σαν το κορίτσι που πενθεί
την χαμένη του αθωότητα..

Σαν την ξαφνική αστραπή,
μέσα από ραγισμένο καθρέφτη
κι η ψυχή μου να γλυστρά
σαν κομμάτι παγετός
έξω απ'τη ζέστη του κορμιού σου..

Με τι να ταυτιστείς;

Με την στειρότητα μια ανύπαρκτης στιγμής,
ή με την ύπαρξη μιας στείρας σκέψης;

Νίκος Π. © 2008

Ακροβατώντας......

2008-07-30T09:56:00.000-07:00

Θα'ταν καλοκαίρι,
τότε που τον ήλιο,
κρατούσες στα χέρια σου
και στα μαλλιά σου
είχες φορέσει τον έρωτα στεφάνι..

Τότε που επιμελώς έκρυβες,
τις αδιαλλαξίες σου,
πίσω από ορθάνοιχτα παράθυρα..
στη ματιά σου ήταν κρυμμένη
η λάμψη των αστεριών
και τα χείλη σου,
σκεπασμένα με δανεικό χαμόγελο
έμοιαζαν ανόθευτα...

Στα δυό σου μάτια,
καθρεφτίζονταν η θάλασσα,
στο στήθος σου,
το ουράνιο τόξο
είχε απαλά ακουμπήσει
και στα λευκά σου τα πέπλα,
της λησμονιάς τα ίχνη
είχες κεντημένα...

Με άγγιξες και αναρίγησα.
και ακροβατώντας
στις λεπτές ισορροπίες μου
μεγαλοφώνως σε αποθέωσα...

Τις πληγές μου ακόμα νωπές,
από άληκτο πόνο να φυλλορροούν,
αποσιώπησα
και άνοιξα τις πύλες της ψυχής μου
γιορτή ετοιμάζοντας στον ερχομό σου...

Τότε στάθηκες παράμερα,
με κοίταξες,
μ'εκείνο το παράξενο βλέμμα σου,
χαμογέλασες ειρωνικά
κουνώντας ρυθμικά τα πέπλα σου,
και ξερνώντας φτηνές λέξεις
θρυμμάτισες το όνειρο στη γέννησή του..

Με την ανάσα σου αμείλικτα,
έσβυσες την καρδιά μου...

Νίκος Π.

..και κατόπιν σιωπή..

2008-06-03T23:24:00.000-07:00

Πρότερος έντιμος βίος
και κατόπιν σιωπή..

Δεν με χωρά τούτος ο κόσμος
Προσεκτικά κρυμμένος
πίσω από ερμαφρόδιτα συναισθήματα,
μέσα σε χαλκευμένα προσωπεία,
κάτω απ'τις απροσπέλαστες θαμπάδες..

Βγαίνοντας τρομαγμένος,
μέσα από ιδρωμένα όνειρα
δίπλα στων οριστικών μου επιλογών
την φαινομενική διαύγεια
απιθώνόνται με αυθάδεια μονάδες ψεύδους
με την μορφή υποχρέωσης..

Κι ύστερα,
σαν απ'τον λήθαργο ξυπνώ,
μοιράζω απλόχερα στους ανέμους
τα σπασμένα μου τεταρτημόρια,
λικνίζοντας και πάλι
τις χορδές των τολμηρών..

Πρότερος έντιμος βίος
και κατόπιν σιωπή...

Βίοι παράλληλοι,
μια εποχής που μυρίζει φορμόλη
και ταξιδέυει κάθε όνειρο
με μια ολάκερη ζωή για τίμημα
και πάντοτε το αδιόρατο μέλλον
θα κρατά σφιχτά πάνω του
τη σκουριά των αιώνιων σιωπών...

Πρότερος έντιμος βίος,
κι ύστερα σιωπή..

Νίκος Π.©

Για την Αμαλία. Ένας Χρόνος Μετά...

2008-06-01T00:02:00.000-07:00

ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ:

25.05.07: Η Αμαλία Καλυβίνου πεθαίνει μετά από απίστευτη ταλαιπωρία στα χέρια του Ε.Σ.Υ.

Η οργή όλων μας ξεχειλίζει. Οπως και η Αμαλία, ευγνωμονούμε τους γιατρούς εκείνους που υπερβάλλουν εαυτόν και τιμώντας το λειτούργημά τους σώζουν ζωές. Αλλά όπως κι εκείνη, θέλουμε να πούμε ένα μεγάλο "ΟΧΙ!" σε κάθε γιατρό που απαιτεί φακελάκι και σε κάθε γραφειοκρατικό κώλυμα που μας στερεί την ισότιμη, έγκαιρη και ολοκληρωμένη περίθαλψη.

Η ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ:

01.06.07: Ημέρα αφιερωμένη στη μνήμη της Αμαλίας.

Η κίνηση "Για την Αμαλία" ήταν ο πρώτος και πιο αυθόρμητος διαδικτυακός ακτιβισμός, με κοινή δημοσίευση στα μπλογκς, καταιγισμό e-mails στους αρμόδιους και διεθνή ενημέρωση. Η διαμαρτυρία για την κατάντια της ιατρικής περίθαλψης στη χώρα μας αγκαλιάστηκε από χιλιάδες κόσμου (σχετικού αλλά και άσχετου με τα μπλογκς), δημιούργησε είδηση στα ΜΜΕ και προκάλεσε πολιτικό ενδιαφέρον.

Δυστυχώς όμως όχι για πολύ. Το θέμα γρήγορα μπήκε στις καλένδες κι από τότε μέχρι σήμερα, ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΙΠΟΤΑ.

ΤΟ ΣΗΜΕΡΑ:

01.06.08: Ενα χρόνο μετά, η διαμαρτυρία συνεχίζει.

Κι όσοι διαμαρτυρόμαστε εξακολουθούμε να θεωρούμε πως δεν εκπροσωπούμε κανέναν πέρα από τους εαυτούς μας και δεν ενδιαφερόμαστε για την προσωπική μας προβολή. Αυτά που μας ενώνουν είναι η οργή για το ότι η Αμαλία δεν ήταν η πρώτη, και η βεβαιότητα ότι δεν θα είναι η τελευταία. Δεν πάει άλλο!

Θέλουμε να μην ζήσουν άλλοι άνθρωποι αυτά που τράβηξε η Αμαλία στο Ε.Σ.Υ. Θέλουμε την εξυγείανση του συστήματος, μέρος του οποίου είμαστε φυσικά κι εμείς οι ίδιοι (ποιοί και πόσοι αλήθεια αντιστέκονται στο φακελάκι ή στην παραβίαση της «λίστας», ειδικά εάν υπάρχει «μέσον»;). Θέλουμε ν’αλλάξει η νοοτροπία και των δύο πλευρών και να σταματήσει η διαφθορά, η εκμετάλλευση και η απαξίωση.

ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ!

Εύκολη λύση φυσικά δεν υπάρχει. Και για να υπάρξει κάποιο απτό αποτέλεσμα σε τέτοια μεγάλα θέματα απαιτείται συνεχής πίεση και προσπάθεια διαρκείας. Οσο όμως υπάρχουν συνάνθρωποί μας εγκλωβισμένοι χωρίς ελπίδα ή τρόπο αντίδρασης στο διεφθαρμένο Ε.Σ.Υ., εμείς που έχουμε φωνή, δε μπορούμε να μην φωνάξουμε για λογαριασμό τους.

Γι’αυτό θέλουμε να ξαναθυμηθούμε τα αιτήματά μας:

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ.
ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

ΩΣ ΕΔΩ ΜΕ ΤΑ ΦΑΚΕΛΛΑΚΙΑ!

ΩΣ ΕΔΩ ΜΕ ΤΗΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ!

ΩΣ ΕΔΩ ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ!

Αναλυτικά το κείμενο της ηλεκτρονικής διαμαρτυρίας εδώ.

Καλούμε όλους όσους θέλουν να συμμετάσχουν στην κίνηση να ενώσουν τη φωνή τους στη δική μας με τα εξής βήματα:

1. Ανεβάζουμε κείμενο και τα σχετικά με την αιμοδοσία μπάννερς στα μπλογκς μας την 1η Ιουνίου 2008.

2. Υπογράφουμε στο http://www.gopetition.com/online/12922.html αν δεν το έχουμε ήδη κάνει, και παροτρύνουμε φίλους, γνωστούς και συνεργάτες να υπογράψουν κι εκείνοι.

3. Στέλνουμε με SMS το εξής μήνυμα:

«Ένα χρόνο μετά τον θάνατο της Αμαλίας και τίποτα δεν άλλαξε στο Ε.Σ.Υ. Υπόγραψε το διαδικτυακό κείμενο διαμαρτυρίας «Για την Υγεία» στο http://www.gopetition.com/online/12922.html. Προώθησε το σε όσους γνωρίζεις. Και ΔΩΣΕ ΑΙΜΑ ΑΝ ΜΠΟΡΕΙΣ.»

4. Συμμετέχουμε σε εθελοντική αιμοδοσία στο πλησιέστερό μας νοσοκομείο.

Ευχαριστούμε θερμά όλους όσους στήριξαν και στηρίζουν την διαμαρτυρία, τη συλλογή υπογραφών και την αιμοδοσία. Συνεχίζουμε!

">

Λέξεις Αγχόνες...

2008-05-25T22:59:00.000-07:00

Kαι ξάφνου,
οι λέξεις γίνανε χορδές
και οι χορδές αγχόνες
και πληγώσαν τα χρυσάνθεμα,
στης Άνοιξης τον ερχομό...

Φίλοι γεμίσανε τους στίχους μελανιές
με ψιμύθια, τον βίο τους διδάσκοντας
και τα τραγούδια πήραν το μαβί της θλίψης
κι οι λέξεις-χορδές,
ξεμέθυσαν απ'της αγάπης το γαλήνεμα..

Βλάφτηκαν τ'απότιστα με ροσόλι λόγια,
τ'άλυτα στο άρμα της φιλίας
χαλάρωσαν πια τους κόμπους τους
ρητορεύντας διαβολές,
έξω από τα μυστικά τ'αποσπερίτη..

Άβγαλτοι και αδέξιοι
περιφέρουν λέξεις-φωτιές
πλανώντας αδαείς κι αψίκορους..

Πίσω από των ανηλεών στίχων
την απατηλή ευημερία
χάνονται κι οι τελευταίες Άνοιξες..

Πως να μιλήσω;
Ποιού ρήτορα φωνή να δανειστώ;
Σε ποιό μαρμάρινο πεζούλι
ν'αφήσω λίγα ρόδα,
τώρα που σκιάχτηκε η Άνοιξη
απ'των αμύητων την άγνοια;

Νίκος Π. 20-5-08

Για σένα θα μιλώ..

2008-04-01T23:26:00.000-07:00

"Επειδή σ' αγαπώ και στην αγάπη ξέρω
να μπαίνω σαν Πανσέληνος.."

(Ο. Ελύτης, Μονόγραμμα)

Για σένα μιλώ
Και για μένα..

που ταξιδεύω τις λέξεις μου
πίσω απ'τους απόμακρους καιρούς
και σε τόπους άγονους
για να ξερνούν το μελάνι τους
πίσω από τα κίβδηλα χαμόγελα...

Για σένα μιλώ
Και για μένα..

που περιπολώντας την ψυχή σου,
ανάμεσα στις βουερές λεπτομέρειες
ασθμαίνοντας απογράφω
τις νωπές μου πληγές
ουρλιάζοντας από πάθος
σε κάθε σου μορφασμό διέγερσης..

Για σένα μιλώ
Και για μένα..

που βυζαίνοντας το μονόγραμμα του Ελύτη
γλυκά θ'αποκοιμιέμαι
στην αγκαλιά σου φεγγάρι μου
και θα ονειρεύμαι μαζί σου,
πίσω απ'τα γυρτά σου ματοτσίνορα..

Για σένα μιλώ
και για μένα..

που φιλώντας σε στα μάτια,
θ'ανοίγουν τα προσχήματα του χρόνου
και περνώντας απ'την τρίτη σου διάσταση
μέσα από κοφτούς κυματισμούς ηδονής
οι ψαλμωδίες θα ενθαρρύνουν την ύπαρξή μου..

Για σένα μιλώ
και για μένα..

που μέσα στ'απριλιάτικο άνθισμα
η καυτή σου ανάσα,
καθηλώνει τις αντιδράσεις μου...

Για σένα θα μιλώ
και για μένα..

Νίκος Π. 1-4-08

Τα Σημάδια..

2008-03-23T10:32:00.000-07:00

Σωστά τα διάβασα,
τα σημάδια στους τοίχους..

Θα'ρθουν λένε οι καιροί,
που τα πουλιά
δεν θα πετούνε λεύτερα,
οι τοίχοι θα κρατούν τα ποιήματά μας
κι οι μυστικές φωνές
θα διαφεντέυουν τις ψυχές μας..

Τα δέντρα κούφια κι άδροσα
και τα ρυάκια αίμα θα κυλούν
και τα ποτάμια,
κορμούς θα κατεβάζουν
τους καημούς μας..

Του πόνου τα χαμόγελα,
με στάχτη, δάκρυ και καπνιά
ζωγραφισμένα,
θα παίρνουν τη μορφή
απρόσωπων τεράτων
κι οι λέξεις θα παγώνου στ'ακροχείλι
και τίποτα κοντύτερο απ'την ψυχή μας
δεν θα ταιριάζει στις κοφτές ανάσες...

Πάνω στους γκρίζους τοίχους
τα σ'αγαπώ θα μείνουν απροφύλαχτα
και τα κλειδιά της κάμαρας
οξειδωμένα..

Στον ύπνο μας τα είδωλα,
κατάληψη θα κάνουν
και τ'ονειρό μας,
ταξίδι ατελείωτο θα μένει..

Σωστά τα διάβασα λοιπόν
και γράμματα δεν ήξερα..

Nίκος Π.© 16-3-08

Σαν Παλίρροια Ανοιξιάτικου Έρωτα..

2008-02-29T05:47:00.000-08:00

Στις μικρές της νύχτας ώρες,
Τότε που οι σιγαλιές,
σμίγουν με της φωτιάς το τριζοβόλημα
και ταξιδεύουν τα όνειρα,
και θεριέυουν οι καϋμοί
και ψιχάλες γίνονται τα δάκρυα
διαπερνώντας την ψυχή της άνοιξης
εκεί ξεκίνησα ένα μικρό ταξίδι..

Εκεί,
μέσα στην τόση ομορφιά,
που τις προσδοκίες μου αλλοτρίωνε
και των φτωχών μου συνειρμών
μεγένθυνε τις απώλειες,
εκεί,
ένα βράδυ του Νοέμβρη
φύτεψα ένα μικρό όνειρο..

Έχτισα στον κορμό του
τις αδυναμίες της ψυχής μου..
Στις ανεκπλήρωτες επιθυμίες,
φύλλα πρώϊμα βλάστησαν
και οι προσδοκίες μου νοτίστικαν
σαν παλίρροια ανοιξιάτικου έρωτα..

Τότε,
οι γκρίζες στάχτες έγιναν ευχές,
η θλίψη έγινε τραγούδι γέννησης
και οι χτίστες του κόσμου
έπιασαν πάλι τις αξίνες..

Ένα μικρό περαστικό αστέρι στάθηκε
και απλώνοντας την γλυκιά του θαμπάδα
μέχρι τα πέρατα της πλάσης,
σου χαμογέλασε....

Νίκος Π.

Χαικού LXX (Άηχα...)

2008-01-14T11:21:00.000-08:00

Πάλι στέρεψα..

Τα σύμφωνα εντός μου

συνεπλάκησαν...

Αηχες κραυγές,

το μυαλό μου οδηγούν,

σε αδράνεια...

Ένδον μου γνόφος,

και εκβάσεις λέξεων

δυσανάλογες...

Σκιρτώ την πένα.

Σε νέες πατημασιές,

αντιστέκομαι...

Το μέλλον μοιάζει,

φιλάργυρος θιασώτης

της απραξίας...

Νίκος Π. 13-1-08

Οι Αυταπάτες των Σιωπών....

2008-01-08T23:25:00.000-08:00

Σωπαίνουν οι στιγμές μου,
γύρω από ένα σώμα που πάλλεται,
που ψάχνοντας αγωνιωδώς
της λήθης την μικρή διαύγεια,
εκτενώς αναλλώνεται
σε εφήμερες απολαύσεις
και ένα πνεύμα ανώριμο
εθελοτυφλεί ασθμαίνοντας
γύρω από αυταπάτες και σιωπές
που κρατούν σφαλιστές
τις αιχμές ενός λειψού ονείρου..

Ενα μικρό ξύλινο αλογάκι
που αναίτια οξυδώνεται,
στους ρυθμούς ενός μέλλοντος
που φαντάζει δυσπρόσιτο,
αναμοχλεύει τις παραισθήσεις μου
και θυμίζοντάς μου
της αθωότητας τους αόριστους χειμώνες
μαρμαρώνει τις γενετήσιες ορμές μου
αφαιρώντας την ζωτικότητα,
που ρεαλιστικά ανήκε στο παρελθόν...

Κρατώντας μικρά κεριά παραφίνης,
αναδεύω του φθινοπώρου τους γλυκούς καρπούς
και αναπαύω τις αισθήσεις μου
στο κοιμητήριο μιας μέλισσας
που απεβίωσε,
απομυζώντας ακατάλληλους μίσχους..

Κρατώντας την ζωή από τις ακμές της
στου έσχατου λεπτού την μικρή διάρκεια,
σ'ένα φιλήδονο τανγκό αφέθηκα σύγκορμος,
στην ανάκληση
μιας προγενέστερης πρωτοχρονιάς...

Νίκος Π. 3-1-08

Γενεσης Εγκώμιον..

2007-12-24T07:40:00.000-08:00

Στο λίκνο σου μικρέ μου Χριστέ,

καταθέτω σεπτά το αποταμίευμα της ψυχής μου

και δυό απ'τα δάκρυά μου που κύλησαν,

σπονδή στις καταλυτικές προδοσίες

που κάποιοι εξυφαίνουν

χιλιάδες χρόνια τώρα,

για το μέλλον σου...

Για την οικονομία των λέξεων

που σεμνά δίδαξες..

Για η γέννησή σου,

που ταιριάζει στους καιρούς μας

με την απολυτήρια σταύρωση..

Γι αυτούς,

που αενάως χαράζοντας ομόκεντρους κύκλους

απομακρύνοντας τις διδαχές σου

πλουτίζουν επί ματαίω,

τις πηγές των μεροληπτούντων...

Συντετριμμένος μικρέ μου Χριστέ

αφήνω πίσω μου,

τους ανοιχτούς λογαριασμούς της αφέλειας,

τους μανδύες της εμπάθειας

μεθοδικά ταξινομώ σε θημωνιές,

προσεγγίζω την αλήθεια σου

και σε καλοσωρίζω σεμνά

στον κόσμο που μαζί σου

ονειρεύτηκα..

Νίκος Π. 24-12-07

Οι Εξισώσεις του δισταγμού...

2007-12-03T22:23:00.000-08:00

Χτες το ξημέρωμα άγγιξα,

μια απ'τις πληγές της ψυχής σου

και δείλιασα,

μπρος στον πλούτο που επιμελώς έκρυβε

πίσω από ένα στρώμα υπόταξης

που στων χειλιών σου τις άκρες

φάνταζε ανυπόμονο...

Στων διαρρηγμένων προσδοκιών σου

τις συνεπείς υποχωρήσεις,

ανάμεσα στην χαρμολύπη

και την βεβιασμένη αντίσταση

ένα σπόρο οικίωσης φύτεψα

και αντλώντας τις δροσοστάλες,

απ'των ματιών σου τα δάκρυα

πότιζα τις ακμές του..

Ξεθάρρεψε η φωνή σου,

η ψυχή σου απαλλάχτηκε

από τις εξισώσεις του δισταγμού

και του λυτρωμού σου το χαμόγελο

έπλασε μικρές βαρκούλες

ν'αρμενίζουν τα μικρά παιδιά..

Δεν έχουν τελειωμό

τούτες οι ουλές στη ψυχή,

που την ανάπλαση παραμερίζουν,

οδηγούν νωχελικά τις νύχτες μου

και της μοναδικής μου ανάσας

καθορίζουν το εύρος...

Νίκος Π. 4-12-07

Χαικού LXV (Ανένταχτοι Κώδικες)

2007-10-27T09:32:00.000-07:00

Σε μια σταγόνα

γράφτηκαν οι κώδικες.

Μετά χάθηκαν...

Ανακύκλωση

χαμένων αισθημάτων

ανεπιστρεπτί...

Σταθμιζόμενοι

στην κρίση οι απόντες,

δυο γραμμάρια..

Σβύνοντας φλόγες

ανεπαίσθητων στιγμών.

Ασκήσεις ήθους..

Στον αναβρασμό,

κλώνους κατακλύσθηκαν

τα υπόγεια....

Νίκος Π. 23-10-07

Xαικού LΧIII ( Ισορροπώντας....)

2007-09-20T08:09:00.000-07:00

Ξερνώντας λέξεις

βυθίζονται αύτανδροι

στις διαστίξεις...

Καταδύονται

στα ρήματα των παθών,

οι καιροσκόποι..

Ισορροπώντας

σε επίπλαστους ζυγούς,

εξουσιάζουν...

Πυχαίοι τίτλοι..

Ανέφικτες ελπίδες

καταγράφονται...

Στο όνομά σου,

πολύπαθη πατρίδα,

επωφελούνται...

Νίκος Π. 19-9-07

Τι στο Διάβολο Είμαστε Τελικά???

2007-08-28T04:02:00.000-07:00

Καλημέρα φίλες και φίλοι της Μπλογκόσφαιρας...

Σήμερα θα ξεφύγω και από τα συνήθη πρότυπα του χώρου μου και από την ποιητική προσέγγιση των γεγονότων γιατί δεν αντέχω πια...

Σκάω και οφείλω πρώτα να μουντζώσω τον εαυτό μου για την κατάντια στην οποία φέραμε τον τόπο μας...
Να με συμπαθάτε για το ύφος μου, μα πραγματικά αναρωτιέμαι τι στο διάολο φάρα είμαστε..

Από την μια, ξεπαστρεύουμε τον τόπο μας με συνοπτικές διαδικασίες, είτε από αμέλεια είτε από πρόθεση αφήνοντας στο έλεος του θεού έμψυχα και άψυχα και από την άλλη, όταν γίνεται μαραθώνιος στην TV για να μαζευτεί χρηματικό ποσόν για κάποιο κοινωνικό σκοπό, χτυπάμε κόκκινο προσφέροντας απίστευτα ποσά που όμοιά τους δεν υπάρχουν...

Από την μία, λοιδωρούμε και κατακεραυνώνουμε τον κρατικό μηχανισμό που μόνιμα είναι απών, το κράτος που τις λέξεις πρόνοια, ασφάλεια και νοιάξιμο τις έχει εξαφανίσει από το λεξιλόγιό του και από την άλλη, σαν αγέλη τους ξαναδίνουμε εντολή να συνεχίσουν αυτό που κάνουν...

Από την μία βρίζουμε αυτούς που χτίζουνε σε καμένες και αποχαρακτηρισμένες δασικές εκτάσεις τις βιλίτσες τους και από την άλλη, είμαστε οι περισσότεροι έτοιμοι να κάνουμε το ίδιο σε πρώτη ευκαιρία...

Εμείς είμαστε που βρίζουμε τα κανάλια για τα κάθε είδους ανόητα Reality Shows και οι ίδιοι στριμοχνώμαστε στους προθαλάμους των εταιριών παραγωγής για να παίξουν τα παιδιά μας σε τούτες τις μαλακίες μπας και προβληθούμε, μπας και μας δει ο γείτονας για να ζηλέψει.......

Εμείς είμαστε που επιτρέψαμε στα κανάλια και τους δημοσιογράφους να υποκαταστήσουν το κράτος και τις λειτουργίες του....

Και μετά μιλάμε για σχεδιασμό εκτάκτων αναγκών και κοινωνία που θα λειτουργήσει σαν αλυσίδα.....

Μα πως θα γίνει αυτό, όταν ο καθένας από εμάς βγάζει την ουρά του απ'έξω και φροντίζει μόνο να ασκεί κριτική??
Από την άλλη μεριά όμως, η εγωκεντρικές εξουσίες τα τελευταία χρόνια, δεν αφήνουν κανένα περιθώριο στους πολίτες να πάρουν πρωτοβουλίες...

Βασιζόμασταν κάποτε σε κάποια μικρά κόμματα αντιεξουσιαστικά, τα οποία αποδείχθηκαν πολύ λίγα τελικά για να υποκαταστήσουν την νιρβάνα που μας περιβάλλει γιατί αλλάξανε πλεύση..
Από το πουκαμισάκι και το τζήν, το γυρίσαμε στο Armani κοστούμι και τα Prada και χεστήκαμε για όλα τ'αλλα...

Σταματήσαμε να καλλιεργούμε την γή μας (ευτυχώς όχι όλοι), να χτίζουμε σπίτια και μάντρες, να κάνουμε τους σερβιτόρους, να βοσκάμε τα ζωντανά μας, να καθαρίζουμε τους δρόμους, να δουλεύουμε στον τομέα καθαριότητας ενός δήμου, να αδειάζουμε βόθρους, να τρυγάμε, να μαζεύουμε ελιές, γιατί βρήκαμε τους οικονομικούς μετανάστες οι οποίοι με φτηνότερα μεροκάματα τα κάνουν όλα αυτά...

Στον τόπο μας, το μόνο που λειτουργεί καλά, είναι η βιομηχανία των Ειδώλων, το Star System....

Και εμείς καθόμαστε και αφομοιώνουμε ότι μαλακία μας πουνε από την τηλεόραση...

Και τόσα ακόμα....
Και τόσες πολλές οι ευθύνες όλων μας, που τελειωμό δεν έχουν...
.
Και έχουμε μάθει, όταν όλα καταλαγιάζουν στα αποκαϊδια, να σηκώνουμε τα χέρια ψηλά, να πετάμε ευθύνες δεξιά κι αριστερά και εμείς να ποιούμε την νήσσα και να παρακαλάμε τον Δημιουργό να μας σώσει....

Μπορώ να καταλάβω τον Πυρομανή, τον μανιακό, τον τρελλό, τον οικοπαιδοφάγο γείτονα, αυτόν που βάζει φωτιά στα ξερόχορτα για να γίνει νέο χορτάρι για τα ζωντανά του....

Δεν μπορώ να καταλάβω τον εμπρηστή που αμοίβεται γι'αυτό ή έχει οργανωμένο σχέδιο......

Όπως δεν μπορώ να καταλάβω και τον χούλιγκαν στο γήπεδο, τον απαράδεκτο οδηγό στην εθνική, τον πολίτη που αδειάζει τα σκουπίδια του στον δρόμο, τον εργολάβο που χτίζει στο ρέμα, τον άνθρωπο που αγοράζει αυτό το κτίσμα, τον πολιτικάντη που σπεκουλάρει ανελλιπώς...

Όλοι είμαστε υπεύθυνοι και κυρίως όσοι το Αντιλαμβάνονται, το σχολιάζουν, το αναλύουν, το κατακεραυνώνουν και μετά αράζουν και πάλι στην πολυθρόνα τους και "Αγρόν Ηγόραζον" με πρώτο εμένα!!!

Mπορώ να καταλάβω τους κουτούς, αυτούς που έχουν μειωμένη αντίληψη, τους απίθανους τύπους που νοιάζονται μόνο τι καιρό θα'χει στην Μύκονο μη τυχόν και χάσουν το Αfter τους, αλλά ευτυχώς ή δυστυχώς αυτοί είναι λίγοι....

Δεν μπορώ όμως να καταλάβω τους πολλούς..
Όλους εμάς...

Και φοβάμαι πως είναι πολύ αργά να συνέλθουμε...
Έχουμε την ομορφότερη χώρα του κόσμου και επιλέγουμε τους πλέον ανίκανους να διαχειριστούν τις τύχες της....

Η Μερική μας αφασία, τείνει να γίνει Μόνιμη Βλάβη...

Και τι έγινε που το παραδέχομαι?? Και εγώ το ίδιο είμαι...

Κοινωνία, είμαι ο καθρέφτης σου...

Ασύμμετρη απειλή και μαλακίες....

Γιατί δεν λέμε Ασσύμετρη ανικανότητα να είμαστε μέσα??

Τελικά, ούτε εμένα πια μπορώ να καταλάβω....

Οφείλουμε να εκπαιδευτούμε...

Οφείλουμε επιτέλους να μάθουμε...

Με όποιο κόστος...
Αλλά χρειαζόμαστε μια εντελώς καινούργια αρχή!!!!

Καλημέρα (όσο καλή μπορεί να είναι η κάθε τέτοια επόμενη μέρα) ...

Νίκος Π. Περάκης

Χαικού LX (Με Θυμό....)

2007-08-27T03:31:00.000-07:00

Καμένες σάρκες,

σκορπάτε στο διάβα σας,

αργυρώνητοι..

Το ταλέντο σας,

ως κόκος εκδούλευσης,

στην απέχθεια....

Σπέρνετε φωτιές,

θα θερίσετε μίσος,

στα χαλάσματα...

Οι πατρώνοι σας,

με κάλπικα δάκρυα

περιφέρονται..

Στ'αποκαίδια,

μαυρισμένη η ψυχή

του δημιουργού....

Νίκος Π. 25-8-07

Kαλοκαίρι μου...

2007-07-31T00:00:00.000-07:00

"Καλοκαίρι μου,

στους κόλπους σου αφήνω,

τους στοχασμούς μου..."

Νίκος Π.

Aγγελτήριο Ειδήσεων....

2007-07-18T23:44:00.000-07:00

Ανοιξα πάλι την εφημερίδα
όχι γιατί ήθελα να μάθω τα νέα,
αλλά γιατί και πάλι η συνήθεια
με πήρε απ'το χέρι,
έγινε ένα με την εξάρτησή μου
και με οδήγησε πάλι στην υποτροπή..

Το διάβασμα των ειδήσεων,
αποκούμπι στις ανάγκες
που μόνο η συνήθειά μου,
έξω από την λογική μου γεννά...

"Σε Πύρινο κλοιό η χώρα"
κι εγώ σβυσμένος σαν παλιά φωτοβολίδα,
ακροβατώ παραστάτης,
μεταξύ ενός σκοτεινού γραφείου,
της δασικής υπηρεσίας
και μιας μικρής έπαυλης,
που ο εργολάβος κρυφά πουλά
σε τιμή ευκαιρίας,
με τον αέρα του δάσους
κλεισμένο αεροστεγώς,
μέσα σε πολύχρωμα μπουκάλια....

"Απεργία για το εργατικό ατύχημα"
και γύρω μου μύρισε καμμένο
απ'τα δυό νεανικά κορμιά,
που τον μόχθο είχαν για πινάκιο
και αντί αποδοχές,
εισέπραξαν μισθούς ενός μέτρου βάθος
κι ένα παράσημο "τιμής ένεκεν",
απ'αυτούς που τον πόνο κάνουνε ομόλογα
και τις ψυχές μας άρτιους αριθμούς...

"Έπαυσε ποινική δίωξη, λόγω παραγραφής"
και η ατμόσφαιρα μύρισε σαπίλα,
μέσα στην τόση συνάφεια λόγων,
πλάι στην ασυνέπεια των έργων
που πάντα μένουν ατέλειωτα,
σαν τα άχτιστα γεφύρια
στις μέρες των καταιγίδων...

"Δριμεία κριτική στην κυβέρνηση"
και ξάφνου χαμογέλασα
γιατί ξανάρχισα ανάποδα να εξηγώ
την πίστωση που η ζωή μου παρέχει
σαν σφίγγω στα δάχτυλα την "δημοκρατία"
και με βήμα άκαμπτης παρέλασης
τρυπώ ηδονικά,
τα πλαστικά καπάκια της ψηφοδόχου
βυθίζοντας τον σφραγισμένο φάκελλο
βαθειά στην καρδιά της..

"Στο έλεος της τύχης τα νοσοκομεία",
και τότε πάλι έκλαψα...
Αμαλία, Ειρήνη, Αχμέτ, Λία, Δέσποινα,
Βασίλη, Κώστα, Μαρία, Λευτέρη,
λυπάμαι για την αλήθεια που μας έκρυψαν..
Δεν είναι η τύχη αυτή,
που το έλεός της ζητάμε..
Είναι η μέθοδος της εξάρτησης,
που στην παραδοχή του ανέφικτου
και στη αέναη περιρρέουσα ανοησία
μας μετατρέπουν σ' αποσταμένους διαβάτες,
επαίτες του καθήκοντος,
αιώνιους δεσμώτες της παράνοιας...

Κλείνω την εφημερίδα...
Δεν βαρυγκόμησα,
που τα δάχτυλά μου μαύρισαν απ'το μελάνι,
μα για την ψυχή μου
που σκοτείνιασε από θλίψη...

Νίκος Π. 18-7-07

Χαϊκού LI (Εκ του Σύνεγγυς..)

2007-07-09T22:02:00.000-07:00

Αβατη χώρα..
αποδημούν θρηνώντας,
τα αισθήματα..

**

Γυρεύουν ήχους,
στιλπνά απαστράπτοντες
στα χαλάσματα..

**

Εκ του σύνεγγυς
εντός μας εκτείνονται,
κρανίου τόποι..

**

Χωρίς κανόνες,
κοιτώ τις αλήθειες μου
συντετριμμένες...

**

Δεν έχω χρόνο,
την φωνή μου ν'αφήσω
σε αδράνεια..

Νίκος Π. 3-7-07

Οι Λίμνες των Ευχών...

2007-07-02T13:17:00.000-07:00

Κρατώντας με αγωνία
ένα φτηνό νόμισμα στο χέρι μου,
ένα απ'αυτά
που άλλοτε πετάς
και άλλοτε αφήνεις ξεχασμένα
σαν τ'αποφόρια στο περιθώριο
μιας και τ'αντίτιμο,
μικρό κι ασήμαντο στις γήινες αξίες,
περπάτησα στις άφωτες στοές..

Πάνω στην απέραντη θαμπάδα
του επερχόμενου δειλινού,
και ψάχνοντας με αγωνία,
πάντα έμπαινα σε λάθος πόρτα
ψάχνοντας για την λίμνη των ευχών
ν'ακουμπήσω τις ασίγαστες ελπίδες μου...

Ένα απαλό χέρι,
μ'ακούμπησε τρυφερά στον ώμο
και μια φωνή χάϊδεψε το μυαλό μου..
Ένα χαμόγελο σφάλισε το δάκρυ μου
και μια ψυχή μεστή από αγάπη,
γλυκά μου ψιθύρισε...

"Ποιός έκλεψε αλήθεια το φώς ;
Ποιός γυρεύει τις ηλιαχτίδες
στης ψυχής την αιχμαλωσία;
Ποιός έκλαψε στις ερημιές
για τις αδικίες που κύλησαν σαν αίμα;"

Γύρισα και κοίταξα στο κενό....
Είδα το αδιόρατο χαμόγελό σου
να σχηματίζεται στο σύθαμπο
και ένα λαμπερό σημάδι
να μου δείχνει πίσω απ' την αλήθεια μου..

Ξεκλείδωσα την κρυφή πόρτα
φωνάζωντας δυνατά,
εδώ είμαι!!

Το φτηνό κέρμα
κύλησε μέσα απ'τα δάχτυλά μου,
διέγραψε μια πορεία λυτρωτική
και άγγιξε τις αιχμές της λύτρωσης...

Η έκρηξη των πυκνών στιγμών
εκωφαντική..
Τα χρώματα επέστρεψαν
από του κενού την αιχμαλωσία
και τότε φάνηκε μια αλήθεια,
έξω από της σιωπής τα κάτεργα...

Προσπάθησα να φωνάξω "λύτρωση"
μα δυό άλικα χείλη ,
σφράγισαν την φωνή μου
κι ένα ευγενικό χαμόγελο
άγγιξε τις χορδές της ψυχής μου...

Κρατώντας τρυφερά το δάκρυ σου
στην άκρη των χειλιών μου
ζήτησα απαλλαγή από τις λεπτομέρειες
κι ένα διερχόμενο αστέρι,
κατέγραψε την πρόθεση...

Στις λίμνες των ευχών,
οι μικρές αξίες,
ουράνια βεγγαλικά μεστώνουν......

Νίκος Π. 27-6-07

Χαικού XLVI ( Λυγμών Αντίλαλοι..)

2007-06-19T23:07:00.000-07:00

Ψυχές αθώων,

στο λιοπύρι του πάθους

βολιδοσκοπείς...

Στα βουρκόνερα..

πάντα τις κινήσεις σου

επιφυλλάσεις..

Λύνεις τους γρίφους,

στο άγνωστο της νύχτας

τους αιμόφυρτους..

Ύστερα γλύφεις,

τις πληγές που άνοιξες

γυμνοσιάλαγκα...

Καρδιά πλασμένη

με αντίλαλους λυγμών..

Αφιλόξενη..

Νίκος Π. 15-6-07