Tuesday, October 14, 2008

Οι Εξισώσεις του Δισταγμού...




Χτες το ξημέρωμα
άγγιξα μια απ'τις πληγές της ψυχής σου
και δείλιασα,
μπρος στον πλούτο που επιμελώς έκρυβε
πίσω από ένα στρώμα υπόταξης
που στων χειλιών σου τις άκρες
φάνταζε ανυπόμονο...

Στων διαρρηγμένων προσδοκιών σου
τις συνεπείς υποχωρήσεις,
ανάμεσα στην χαρμολύπη
και την βεβιασμένη αντίσταση
ένα σπόρο οικίωσης φύτεψα
και αντλώντας τις δροσοστάλες,
απ'των ματιών σου τα δάκρυα
πότιζα τις ακμές του..

Ξεθάρρεψε η φωνή σου,
η ψυχή σου απαλλάχτηκε
από τις εξισώσεις του δισταγμού
και του λυτρωμού σου το χαμόγελο
έπλασε μικρές βαρκούλες
ν'αρμενίζουν τα μικρά παιδιά..

Δεν έχουν τελειωμό
τούτες οι ουλές στη ψυχή,
που την ανάπλαση παραμερίζουν,
οδηγούν νωχελικά τις νύχτες μου
και της μοναδικής μου ανάσας
καθορίζουν το εύρος...

Νίκος Π.© 2008

2 comments:

ΣΟΦΙΑ ΣΤΡΕΖΟΥ said...

Οι εξισώσεις δισταγμού
πάντα με προβλημάτιζαν
ίσως...οι προσδοκίες
να ήταν μεγάλες
δεν χώραγαν πουθενά.
Καλημέρα Νίκο.

madame_obscure said...

Της ψυχής μου , έστεκες
πότε σιμά και πότε αντίκρυ
όμως στα μέσα μου ποτέ
κι εγώ πονούσα
γιατί με τους καρπούς φυλακισμένους σε
σχοινιά δέρματα ενδοιασμού που να φτάσω ένα σου βλέμμα
επάνω μου να φέρω..