Saturday, March 21, 2009

Στεριά μπρός μας...




Στόμωσαν πάλι οι λέξεις μου
και στις στεγνές βραδυές,
που το χρυσοπλάτινο φεγγάρι
τις αχτίνες του γλυκά απλώνει,
τ'ανεμοκάραβα πραμάτειες κουβαλούν
σ'απάνεμα λιμάνια,
λικνίζοντας τα ξύλινα κορμιά τους
στου Ποσειδώνα τ'ολόγλυκο λίκνο..

Του ρωμαλέου καπετάνιου η σκληρή θωριά,
που σαν άλογο γερά το καμτσικώνει,
κι η χαχαλόβεργα στο ροζιασμένο χέρι του
πνοή σκορπά στ'αχαρο ξύλο..

Ει, αγάντα παληκάρια μου και φτάσαμε!!
Γερά τον φλόκο Κωσταντή,
Βάστα τις δέστρες Μανωλιό,
Απόστολε, σκάλισε στην πριμάτσα μια καρδιά
με τ'όνομά της..
Μαϊστρος φυσά μέσα μας
Μια χαχαλιά δρόμος ίσαμε το Μπουργκάς είναι..

Αντέστε λοιπόν αγόρια μου..
Νιφτείτε
κι απ'τα δάχτυλά σας χαλάστε τη μουράβια,
Και να σταθείτε στο πλάϊ,
Βάλτε και το καλό το ταλαγάνι
κι έρχονται τα μικρά κορίτσια,
με τα ζουμπούλια στα μαλλιά,
γαμπρούς να' βρουν..

Γερά καπετάνιε και αριβάραμε
Στεριά μπρός μας...

Nίκος Π. 2009

2 comments:

Orelia said...

πόση αναζήτηση και τι μοναξιά
μέσα κρυμένο σε τούτο το γαλάζιο της
είπε
και πέρασε στα βλέφαρά της τομπλε της θάλασσας, που της είχα χαρίσει

κι αν είναι τ' ουρανού;
πόσο ψέμα και δεν το μολογά ο φαύλος!!
σκέφτηκε
και πέρασε στα χείλη της το μωβ της πασχαλιάς που αγόρασα για κείνην

Γερά Καπετάνιε!!
Στεριές μπροστά μας...


Νικολή εφέντη, μια αλληγορία μου για σενα μέχρι να γίνει στίχος ολόκληρος

σε φιλώ

acer_v said...

την αλμύρα του ταξιδιού γλυκιά την κάνει η γεύση της προσμονής …
γεμάτος κίνηση και συναίσθημα ο λόγος σου, υπέροχος …
υπέροχο.

την καλησπέρα μου